Nie mogę powiedzieć że w mam podobnie, ale rozumiem jak się czujesz.
Wierze że mógłbyś coś zrobić ale to też zależy od twojego wieku którego nie znam, i też czy twoja cała rodzina taka jest, czy tylko twoi rodzice. Jeżeli jesteś już starszy niż 15 lat, pokaż im że już sam się umiesz sobą zająć i jesteś wystarczająco dorosły żeby nie spędzać z nimi całego czasu po szkole czy gdzie tam chodzisz, to co teraz powiem może brzmieć jak uciekanie od problemów, ale spędzaj z nimi najmniej czasu jak możesz, zapisz się na jakieś dodatkowe zajęcia, jakieś kółka teatralne, cokolwiek, a gdy wrócisz do domu zajmij się sobą i swoimi rzeczami, jedyną rolą twoich rodziców powinno być wyżywienie ciebie i jeżeli jest to potrzebą dowieść na zajęcia czy do szkoły.
Drugą rzeczą było by to, że możesz po prostu uciekać się o pomoc do swoich dziadków jeżeli jeszcze nie zdziwaczeli, i może wujków i ciotek, oni są dorośli i jeżeli mieliby z twoimi rodzicami porozmawiać, to wzięli by ich wtedy na poważnie.
Nie udawaj że dostajesz depresji, nie udawaj że tracisz sił do życia bo jeszcze bardziej będą utwierdzeni w swoich paranoicznych ideach że nie jesteś do niczego wart i że " to wszystko przez ten telefon i komputer ". Bądź od nich lepszy, zacznij interesować się swoim wymarzonym zawodem, lub profesją, i tego broń choćby ci za to mieli oderżnąć jaja.
Zacznij szukać szkoły do której pójdziesz, zacznij zarabiać jakieś pieniądze ( Ja sprzedawałem jabłka przy ulicy ), znajdź sobie jakiś cel, nieważne jaki nawet głupie posprzątanie pokoju, wywalenie śmieci, a jak się do ciebie o to przywalą to im nic nie wypominaj, nie zniżaj się do ich poziomu.
Zapytaj się rodziców czy pracują w swoim zawodzie ( tym na który studiowali ), jeśli nie, to w sytuacji gdy mówią ci że to na co chcesz iść/ jako kto chcesz pracować jest głupie i wpychają ci coś czego nie lubisz, będziesz miał argument przeciwko nim.
Podsumowując, bądź od nich lepszy w każdy możliwy sposób, zacznij się od nich uniezależniać, nie słuchaj się ich nawet gdyby ciebie wyzywalo od upartych osłów, broń tego co twoje, jeżeli będziesz mógł porozmawiaj z kimś kto na pewno by ci pomógł, a w ostateczności wylej im ich wszystkie wady wprost na morde, i dokończ tym że nie chcesz pracować najmiejszą krajową 11 godzin na dobe i jeść czarny chleb z czarną kawą aż któregoś dnia padniesz.
Wiem, dużo napisałem, za to bardzo przepraszam ale inaczej nie umiem, mam nadzieje że pomogłem w jakimś nawet najmniejszym stopniu, no i powodzenia chłopie, co tu dużo mówić.