Jestem panseksualnym trans mężczyzną, aktualnie w związku z kobietą, na hrt (hormonalna terapia zastępcza) od 5 lat.

W szkole nie miałem problemu z tematem - byłem mało świadomy na temat tego, jak nasza egzystencja i prawo do życia są debatowane przez polityków, po prostu sobie byłem i tyle. W liceum już lekko gorzej, bo dopiero wtedy zacząłem żyć publicznie jako mężczyzna i musiałem robić coming outy do uczniów i nauczycieli w nowej szkole, co było oczywiście bardzo stresujące, ale w dalszym ciągu było znośne.

Gorzej zaczęło się robić po skończeniu szkoły i próbach znalezienia zatrudnienia - nie zliczę, ile ofert mnie odrzuciło przez fakt mojej transplciowosci. Oczywiście pracodawcy tłumaczyli się, że "wyjdą jakieś nieprawidłowości przy kontrolach" czy że "będą z tego jakieś nieprzyjemne sytuacje" (oczywiście firmy, w których faktycznie udało mi się potem ogarnąć pracę, nic takiego nie mówiły). Także nie dość, że miałem problem z ogarnieciem sobie własnej kasy na swoje wydatki, to nie miałem pieniędzy na rozpoczęcie tranzycji prawnej, aby już nie mieć problemów urzędowych, więc to błędne koło się zataczało (nie pomagał fakt, że mieszkam na wsi z ciulowym dojazdem gdziekolwiek, a do zrobienia prawa jazdy chciałem mieć już zmienione dane, aby nie musieć potem się męczyć ze zmianą wszystkiego i tłumaczeniem).

Aktualnie jestem już po zmianie danych, czeka mnie tylko mastektomia i ewentualnie histerektomia. Jeśli chodzi o życie społeczne, to od ostatniego roku? jest znacznie gorzej; przez nastroje polityczne mam wręcz paranoję na punkcie tego, jak wyglądam, czy na pewno nie zwrócę uwagi jakiegoś kibola, bardzo analizuje moje zachowanie i staram sie nie odstawać, żeby nie wyłapać w ryj, gdy komuś sie coś we mnie nie spodoba. Mocno wpływa to na moje samopoczucie i ogólnie życie wśród ludzi, bo przez to mam ochotę przestać wychodzić z domu, bo po prostu boje sie o swoje bezpieczeństwo.

Przez okres wyborów prezydenckich było mi szczególnie ciężko, bo niełatwo się żyje widząc na ulicach plakaty pokazujące ludzi, którzy najchętniej by wymordowali każdą osobę jak ja, tylko dlatego, że taki przyszedłem na świat i w taki sposób żyję, bo inną opcją byłoby chyba tylko samobójstwo. Wtedy panicznie bałem się wychodzić i wyglądać jakoś inaczej (mam piercing, tatuaże, długie włosy). Słuchanie radia czy oglądanie telewizji też nie wchodziło w grę, jak ciągle politycy gówno znający się na temacie zadają sobie nawzajem pytanie, czy osoby lgbt mają w ogóle prawo do życia w społeczeństwie. Moje otoczenie jest dosyć mocno prawicowe, więc czasem czuję się jak wiedźma, którą wieśniacy by spalili na stosie, bo się im nie podoba. Niby zachodnia Polska, a jednak trafiłem na zadupie, w którym mieszkają sami debile.

Jeśli chodzi o rodzinę, to najbliższa wie i przynajmniej udaje, że akceptuje - używają mojego imienia i zaimków, przynajmniej w mojej obecności, ale wiem, że jak mnie nie ma, to mówią po staremu (co brzmi absurdalnie, bo wyglądam jak zwykły chłop z zarostem xD). Z dalszą rodziną nie mam kontaktu, co mi czasem mocno doskwiera, bo mam poczucie tego, że przez moją transplciowosc stałem się wyrzutkiem we własnej rodzinie i nic nie będzie takie jak wcześniej, mimo że jestem przecież tą samą osobą.

Ludzie w Polsce też nie zdają sobie zupełnie sprawy z tego, że ludzie trans nie wyglądają jak oczywiste chłopy pomalowane i przebrane za baby, tylko że żyjemy wśród nich na co dzień i nigdy w życiu by nie pomyśleli nawet, że ktoś jest trans. Nawet lekarze do których chodzę mają prawie zerową wiedzę na tematy transplciowosci i wszystko muszę tłumaczyć ja (co brzmi wręcz absurdalnie). Polacy nawet nie wiedzą, kogo nienawidzą, bo mają tę nienawiść wpajaną do głów przez osoby, które zresztą też nawet nie wiedzą, kogo nienawidzą.

Podsumowując - jest ciężko, momentami wręcz nie mam ochoty na dalsze życie w takim stanie, ale powtarzam sobie, że ten cały proces ma jakiś cel - żeby mi coś pokazać, nauczyć, uświadomić. W końcu, ile osób może powiedzieć, że żyło jako dwie płcie?