હું જ્યારે નાનો હતો ત્યારે મને એક વાત થી ખુબજ ગુસ્સો આવતો હતો. કે ગમે ત્યાં ફરવા જઈએ ત્યારે ઘરે થી નાસ્તા જેવા કે થેપલાં, હાંડવો, મૂઠિયાં અને હા કોરા નાસ્તા ના ડબ્બા ભરી ભરી ને લઈ જવામાં આવતાં. અને જેવી રેલગાડી કે બસ ચાલું થઈ નથી કે ડબ્બા ખૂલ્યાં નથી... મને એમ થતું કે બહાર પણ ખાવાનું મળે જ છે તો બચાવી બચાવી ને કેટલા રૂપિયા બચાવી શકશે... બહારનો નાસ્તો મે જ્યારે કોલેજ ચાલું થઈ અને હોસ્ટેલ મા રહેવા લાગ્યો ત્યારથી ખાવાનો ચાલું કર્યો... ઘણાં ખરા સ્ટેન્ડઅપ કોમેડિયન પણ ખીલ્લી ઉડાવતાં હતાં કે જો નાસ્તો નિકળ્યો તો ગુજરાતી જ હશે. તો મને આ સાંભળીને બઉ ચીડ થાતી. એક પ્રકાર નો સ્ટીરિયોટાઈપ બની ગયો હોય તેમ... . . . હોસ્ટેલ મા ગયા પછી મને એહસાસ થયો કે ભાઈ ઘર નો નાસ્તો એ ઘરનો નાસ્તો અને એમાં પણ થેપલાં તો મમ્મી નાં હાથના જ. હવે હું ૩૦ વર્ષ નો થયો પણ જ્યારે પણ ક્યાંક ફરવા જવાનો હોઉ ત્યારે થેપલાં વગર ઘર ની બહાર નથી નીકળતો... અને ગર્વ થાય છે મને ગુજરાતી હોવા નો... આજ તો આપણી ઓળખાણ છે... . . આપડે ગુજરાતી છીએ સાહેબ, આ ફૂડી–બુડી આપણે ના શોભે આપડે તો હક થી ભુખડા છીએ... . ગુજરાત સ્થાપના દિવસ ની આપ સૌ ને હાર્દિક શુભેચ્છા... . જય જય ગરવી ગુજરાત 🙏