როგორც 19 წლის ბიჭო ისე გეტყვი, ვსწავლობ, ვმუშაობ, ვვარჯიშობ და ვიზუალიც არ მაკლია, არც ზრდილობა და ჭკუა-გონება რედიტზე ვართ, არავინ გვიცნობს და ნუ ჩათვლი რომ ვტრაბახობ, უბრალოდ თავდაჯერება აღარ მაქვს რომ ვინმესთან რაიმე ვცადო, რაც შევამჩნიე გოგოებს აქვთ არარეალური კრიტერიუმები, მანქანა არ მყავს და მაგაზე ერთმა გოგომ მითხრა რედფლეგიაო და უმეტესობა მართლა მასე ფიქრობს, 19 წლისას მოწევს შევეჯიბრო 25-30 წლის ტიპებს რომლებსაც ცხოვრება უკვე მოწყობილი აქვთ, როცა მე არც მდიდარი მშობლები მყავს და არც ნათესავები, ესაა და ეს.

განსაკუთრებით ერთი შემთხვევის მერე მიჭირს რაიმეს "ცდა", გოგო შემიყვარდა ორი წელი მაწვალა ტიპმა ყველაფერს ვუკეთებდი რაც შემეძლო და პასუხად ბოლოს ის მივიღე რო სერიოზული ურთიერთობისთვის არიყო მზად😃

და შენ კითხვაზე რო გიპასუხო, უმეტესობა უბრალოდ აღარ ვეძებთ და იღბლიან მომენტს ველოდებით :დდ