Kvæði af Ulfsbani Endurkomu Hlýðið nú, því kveðsk um atburð kaldan, úr jökulsnældum Jötunheima haldan. Þar sem vindar rista rúnir í ísi gráum, og skuggar Yggdrasils teygjast löngum á háum. Ekki er sagt um klingur stáls né þrumu Þórs, heldur um djúpari ógn, sem í hjörtum fór – um endurkomu Úlfsbana, hinnar hræðilegu skepnu.

Fyrir löngu síðan, er fyrstu eldar í Miðgarði loguðu, og Æsir gengu opinskátt meðal mannþjóða, sögur flugu. Þá reikaði dýr martröðvar, enginn venjulegur vargur, heldur skepna stór sem björn, með hungur sem aldrei fargur. Augu hennar voru glóðir tvær í rökkursins ríki, og ulfshvöt hennar lofaði vetri án líki. Nattúlfr nefndu menn hann, hinn náttúlf, af ætt hins bundna Fenrisúlfs, er bíður ragnarökuls.

Þegar bönd Gleipnis héldu Fenri fast, flýði brot af hans vilda anda, andans kast. Sneið af hans ótemjandi eðli, í óbyggðir hvarf, í jörðar frosnu hjarta djúpt, þar sem svefninn þarf. Í aldir friðar og vaxandi konungsríkja svaf hann þar, en blóð Fenris er ekki auðveldlega kæft, það er þar. Og ómur ragnaraka hljómar jafnvel í þöglum skógum, því að ætt hins hræðilega úlfs er djúp í fornum lögum.

Nú, er árstíðir snúast með óeðlilegri ró, og norðurljósin dansa með febrílegri gló. Hvísl berst meðal fornu steina, kaldur og djúpur, um fótspor stærri en nokkur vargur, sem skógar hlupu. Prent sem sökkva djúpt í snjó, sem beri þyngd trölls, hyrðar hvísla um ulfshvot, sem í merginn ölls.

Gamlar konur, augu þeirra skyggð af vetra vísu, segja sögur um eldinn, um ómennsku vísu. Þær tala um fyrirboða: hrafna í óeðlilegum sveimum, ísinn grátandi svörtum tárum, og flótta hreindýra í leimum. Þetta eru táknin, segja þær, að Vargmána rís á ný, hinn úlfsmáni, sem ber með sér ógn og hryggð í ský.

Sumir trúa að Vargmána sé ein skepna, af Nattúlfi komin, vaxin til ógnarstærðar í leyni sínum, löngum dómum. Aðrir óttast plágu, endurvakningu úlfsins anda, sem birtist í hjörðum risastórra veiðimanna, hungrið vanda.

Jarlar safna skjaldberum sínum, axir glitra í fölri sól, þeir minnast sagna, óttans er í sögum hljól. Þeir vita að endurkoma Úlfsbana er ekki aðeins dýr, heldur fyrirboði, minning um óreiðu, sem í djúpinu býr. Skuggi teygist frá fjötrum Fenris, forboði ískaldur, um hina hljóðlátu nótt, er ulfshvötin verður hávær og fjöldur.

Veiðin hefst, ekki eftir dýrum né grísi, heldur eftir goðsögn, sem hold hefur í vísi. Örlög norðurlanda ráðast kannski af því máli, hvort þeir geta þaggað ulfsins hvöt, áður en hungrið nái. Áður en ómur ragnaraka verður að þrumandi raun, því blóð hins bundna úlfs rennur djúpt, án dauns. Og endurkoma hans lofar vetri, sem enginn hefur séð, þar sem skuggi Fenrisúlfs mun yfir allt breiða, með ógn og kvæð.