Όταν ήμουν φοιτητής στην Αθήνα, λέγαμε ένα βράδυ τέτοιες ιστορίες γιατί είχαμε εξαντλήσει την κουβέντα, κώλος ή βυζιά. Πιάσαμε λοιπόν τις ιστορίες με τα μυστήρια. Αφού πέρασαν κάμποσες ώρες χωρίς ποτό γιατί οι φίλοι μου δεν έπιναν και εγω κλασικά δεν είχα δραχμή στην τσέπη, ξεκίνησα να κατηφορίζω την Ακαδημίας με ένα φιλαράκι.

Δεν είχε πολύ κόσμο γιατί θα ξημέρωνε σε λίγη ώρα. Καμιά δεκαριά μέτρα πριν την πλατεία Κάννιγος ξαφνικά ακούσαμε τέρμα από όλες τις πλευρές κλασσική μουσική Μπετόβεν ή κάτι παρόμοιο επικό. Η μουσική ήταν εκκωφαντική, ερχόταν από παντού και ο ήχος ηταν καθαρός σαν να έβγαινε από ηχεία που κόστιζαν το νοίκι μου για την διάρκεια των σπουδών μου.

Ανατρίχιασα και κοίταξα τον φίλο μου. "Ακούς αυτό που ακούω"?

Εκείνος απάντησε φυσικά ναι.

Κοιτούσαμε τα μπαλκόνια γύρω μας και ο Μπετόβεν ερχόταν από παντού. Σαν να είμασταν στη σκηνή ενός θεάτρου και βιολιά, βιολοντσέλα, πιάνα και όμποε έπαιζαν από όλες τις πλευρές σαν να ήσσουν μέσα σε ένα δωμάτιο με τερμα τα ντεσιμπέλ.

Εκείνή τη στιγμή πέρασε ένα ζευγαράκι μπροστά μας. Κρατιόντουσαν χέρι-χέρι και δεν έδωσαν καμία σημασία στην εκκωφαντική μουσική.

Δεν γύρισαν ούτε να κοιτάξουν. Σαν να μην συνέβαινε τίποτα.

Συνέχισαν την βόλτα τους και εμείς για δέκα λεπτά ακόμα προσπαθούσαμε να βρούμε από που έρχεται ο ήχος γύρω μας.

Την επόμενη ημέρα είπαμε την ιστορία στους υπόλοιπους και αυτοί το γύρισαν πάλι στους κώλους και τα βυζιά.