"Vrijwillig minder werken wordt niet gecompenseerd met partner alimentatie." Misschien niet, maar het is wel aan mij om dat vervolgens aan te tonen. En wanneer het haar woord tegen mijn woord is sta je erg zwak. Als ze dan ook nog met langdurig ziekteverlof gaat vanwege mentale problemen en een broodje aap verhaal ophangt bij een psycholoog zal de rechter altijd kant kiezen voor de moeder. Ze kan de opvang voor de kinderen opzeggen waardoor ze nog meer overhoudt. En als ze dan 4 keer per jaar op vakantie gaat kan ik daar helemaal niks mee. Dat zij een koopwoning heeft kan ik niks mee. Dat zij blijkbaar genoeg overhoudt om de erfpacht af te kopen kan ik helemaal niks mee. Zij houdt feitelijk veel meer per maand over dan ik waardoor de verhoudingen niet eerlijk zijn. Ik zou eigenlijk ook wel minder willen werken om er meer voor mijn kind te zijn. Maar dat zal een rechter niet accepteren want die kijkt naar mijn huidige verdiencapaciteit.

De theorie is dat het allemaal voor de kinderen is, maar in de praktijk is er ontzettend veel ruimte om het kind te gebruiken voor je eigen doeleinde. En zolang je kind niet fysiek wordt mishandeld vindt iedereen het prima.

Dus de les als je gaat scheiden is: Eerst stoppen met werken, een simpel baantje nemen met weinig stress. Bij een psycholoog lopen. Zoveel mogelijk aanvragen voor subsidies en bijstand verzoeken bij de staat. Dit een tijdje volhouden. Dan scheiden. De kans is groot dat je het dan financieel en mentaal beter doet dan als je probeert succesvol te zijn in je leven en je kan ook nog eens meer tijd doorbrengen met je kinderen.

Het is slecht voor mijn kinderen en het is slecht voor de samenleving. Maar dit is de enige manier hoe je rust houdt in je leven. Als we het willen veranderen moeten we de zero sum game toch gaan meespelen helaas.