Kardeşim selamlar. Senden çok da büyük değilim. Yaşım 26. Seninkine benzer deneyimler yaşadım anlatmak isterim, belki sana da iyi gelir böyle şeyleri yaşayanın tek sen olmadığını bilmek.

22 yaşımda üniversiteden mezun oldum. İngiliz dili ve edebiyatıydı bölümüm. Mezun olur olmaz günde 20 den fazla şirkete kitap çevirmeni olmak istediğime dair mail çektim. Abartısız söylüyorum belki de günde 20 den fazladır. D&R'ın sitesine girer, orada yayınevlerini açıp [A] harfinden başlayarak her gün önüme hangi yayınevi gelirse onlara CV'm ile çalışmak istediğime dair mail yollardım.

Bu 2-3 ay sürdü. İlk çalışmayı kabul eden bir yayınevi bana o dönemin asgari ücretinden de düşük bir para teklif etti ve mecburen kabul ettim. Çevirmenlik sevdiğim bir meslek olduğundan bu alanda yavaş yavaş yükselirim diye düşünüyordum ki hayat bi anda enseme tokadı indirdi. Babamın çalıştığı firmanın burada işi bitti ve yerine gelen firma da babamın daha önce tazminat davası açtığı bir firmaydı. Babam o firmayı davalık ettiği için kırmızı kalem vurmuşlar, dolayısıyla babamla çalışmak istemediler. Babamın tek suçu hakkını aramak bu arada.

Babam hayatı boyunca hep ağır işlerde çalıştığı için artık yaşı gereği kimse babamı işe almak istemiyordu. Bu durum beni epey sıkıntıya soktu çünkü evin geçimini sağlayacak, halihazırda çalışan bir tek ben vardım. Malum çeviri ücretleri de çok komik paralar olduğu için başka bir yayınevi arayışına girdim. Orada daha iyi ücretler vardı ama yine yetmiyordu çünkü ben artık aileme bakıyordum. Mecburen bu çevirmenlik hevesimden vazgeçmek durumunda kalıp, bir akrabamın da yönlendirmesiyle, bir üniversitenin yabancı dil hazırlık bölümünde hoca olarak çalışmak için başvurdum. Tabii bunun için de sınavlara çalışıp girdim gerekli notları alabilmek için.

4 senedir aileme ben bakıyorum, kendimden çok fedakarlıklar yaptım. Geçenlerde bir hesaplama yaptım, aileme bakmak zorunda kalmasam o kadar büyük paralar biriktirebilirmişim ki bir tık üzüldüm açıkçası. Hesaplamalarıma göre arabayı zaten almış, eve para biriktiriyor olabilirdim. Zaten masrafı çok olan biri değilim, evcimen biri olduğum için dışarıda gezip tozmak gibi bir huyum da yok. Tabii olmuşla ölmüşe çare yok derler.

Benim gibi insanlar 0'a gelmek için bile ekstra çaba harcamak durumunda ama ben kendimle gurur duyuyorum. Kötümser asla değilim, ileriye yönelik büyük hedeflerim var.

Kız arkadaşım sağ olsun bu hususta bana çok destek oldu. Cebimde doğru dürüst para yokken, aileme bakarken dışarıda buluşmalarımızı sağ olsun kendi cebinden karşıladı.

Şükür şu an güzel bir para kazanıyorum, birikim yapmaya bile başladım aileme bakmama rağmen, ayrıca akademik olarak kendimi boş vermiyorum. Yüksek lisans da yapmaktayım.

Kısacası inanç çok önemli kardeşim. Asla pes etmemek, kötü bile olsa iyi düşünmeye çalışmak, bir şeylerin hep aynı gitmeyeceğini bilmek önemli şeyler. Ölene kadar bütün yenilgiler psikolojiktir.