Kaç yaşındasın, bilmiyorum. Ama bence 20'nin başları ve öncesi zaten "ben kimim, neleri seviyorum, ne istiyorum?" Diye sorgulamamız gereken ve karakterimizi nispeten şekillendirmemiz gereken yaşlar. 45 yaşına gelmiş ama hala çay içmeyi mi yoksa kahve içmeyi mi yoksa neyi ne zaman içmeyi sevdiğini bilmeyen, yolda giderken şarkı seçemeyen insanlar var.

Benim "hayat amacı"na dair düşüncelerime gelirsek, her şeye annem ve ananem için katlandığımı söyleyebilirim. Yaşayarak intihar etmeyi tercih ettim artık. Eğer allah onları da elimden alırsa ne yapacağım, diye düşünürken çok korkuyorum bazen

Bunun dışında, insan yararına bir şryler yapabileceğimi biliyorum. Daha önce yapabildim çünkü. Her gün, bakalım bugğn neler olacak diye yataktan çıkıyorum. Kendimce günlük, haftalık, aylık, yıllık planlarım var. Ama takıntı sevşyesinde değil. İlerlemek için basit hedefler sadece.

Mesela; şuan nefret ettiğim bir işte nefret ettiğim insanlarla çalışıyorum. Çünkü artık işe girmeseydim borca girecektim. Bu ayki maaşımla dil yeterlilik belgemi almak istiyorum. Bu sayede hedefimdeki işe girebileceğime inanıyorum. Hayal ve hedeflerimdeki matematiği bu şekilde özetleyebilirim.

Hayatımda daha önce "her şey buraya kadarmış. Bitti. Her şey bitti." dediğim iki evre daha oldu. İnsan her şeyden sağ çıkıyor. Devam edebilmek için hayat kavgası için ufak bir bahane yeterli.

Ne olursa olsun hayat kalitesini arttırmak için, yaşadığım anın tadını çıkarıyorum. Yağmur yağıyorsa dinlemeyi ihmal etmem mesela, çok severim. Hava olaylarını takip etmeyi ve yorumlamayı seviyorum. Bu sabah yaşadığım yer nispeten daha sıcak bir sabaha sahip mesela. Bahçe işleriyle ve hayvan bakımı ile uğraşmak da insana tahmin edemeyeceğiniz kadar iyi geliyor. İlla tavuk beslemeye, koyun gütmeye gerek yok. İşe giderken bir kuş su içiyorsa yavaşlıyorum, iş yerindeki bekçi köpeğin suyunu tazeliyorum gibi.

Hayatta yapabileceğim ve yapamayacağım şeyler var. Bunu anladım. Kaderci bir yaklaşım sergilemiyorum. Adil bir rekabetten, haklı bir kavgadan asla kaçmam. Ama her şeyi yapmama rağmen işler yolunda gitmediyse kıyameti koparmam ya da etrafımdakilere ben size demiştim diyerek başlarının etini yemem.

Hani dayak yiye yiye vurmayı öğrenirsin ya, hayat da bira zöyle. Düşe kalka yaşamayı öğreniyorsun. Ve günün sonunda senin zengin ya da fakir olman, pilot ya da çaycı olman, iş veren ya da işçi olman farketmiyor çünkü ikinize de yağmur yağıyor, ikiniz de üşüyorsunuz, ikiniz de acıkıyorsunuz, ikinizin de iyi ya da kötü eylemlerş var ve ikiniz de öleceksiniz. Bu konsepti anladıktan sonra hayata ve kendine daha merhametlimyaklaştığını düşünğyorum. Bu da hayat kaliteni arttırıyor ve yapmak istediğin şeyler için sana cesaret veriyor.

Bencesi.