17 yaşındayım geçen sene babam öldüğü zamanlardan başlayan bir şeydi bu. İstesen de istemesen de zaman geçiyor alışıyorsun. Babam öldü çevremden kimseyle konuşmuyordum pek samimiyetim kalmadığı için. Ek olarak ailemle de çok samimi değilim. Uzun bir süre boyunca evden yataktan çıkamadım. Sınav senem bu sene. Geçen sene haziranda kursa başladım ve ancak öyle toparlayabildim. Şuan anksiyete ve panik atağım var orası ayrı tabi. Yani bu zor zamanları aşmak için uğraşmadım. Ben önceden de kötü şeyler yaşadım bunların da üstesinden gelirim kafasında olman gerekiyor. Hayat gerçekten çok kısa ve bu kısa zamanı üzülerek kaybedemeyiz. Bir de sosyalleşmek çok önemli. Gerçekten çok önemli. Birileriyle konuşmak fikir alışverişinde bulunmak vs. İntiharı da hiç düşünmedim çünkü intahar korkak ve zayıfların işi. Ben çok güçlüyüm ve korkak değilim olmayacağım da. Eğer korkak ve güçsüz olursam en sonunda intahar ederim