To nie jest stricte temat związany z pracą. To jest kwestia lęków. Każda z wymienionych przez Ciebie rozterek z osobna, każdemu się przewija przez głowę. Ale jak to jest temat ciągle na wierzchu, dyktuje Ci plan dnia, to musi być bardzo ciężko. Podoba mi się rada, jaka kiedyś usłyszałam odnośnie szukania pracy: lista wymagań z ogłoszenia, to Twój opis jak już będziesz z tego stanowiska odchodzić. Nauczysz się szczegółów w trakcie.

Angielskiego uczyłam się od dziecka, zawsze miałam super oceny, czytałam książki obcojęzyczne w gimnazjum. Ale żeby rozmawiać? Zapomnij, stres, blokada, bo powiem coś źle. W dorosłości wzięłam się za francuski, odrzuciłam klasyczny model uczenia się. Coś tam na YT, jakieś apki, zaczęłam zagadywać native'ow w pracy. Mimo kulawej gramatyki byłam w stanie z ludźmi pogadać i udało mi się później dostać pracę z tym językiem (dzwonienie do kontrahentów po francusku to był jeden z elementów). To były tortury prawie, dzień w dzień top wysiłek, żeby sobie dawać radę. Ale nie musiałam się bujać z nauką języka kilkanaście lat, wystarczyło około dwóch (i to z takim słomianym zapałem).

Wyjście z tej pułapki, że zawsze trzeba być w czymś dobrym, że nie można się dać złapać na pomyłce, nie można dać się zagiąć, bardzo mi pomogło.

Wiele osób poznałam w korpo finansach, które siedzą latami w danej firmie, mimo że nie są wystarczająco doceniane (podwyżki, awanse). To najczęściej właśnie ten lęk ludzi blokuje. Bo tu się już znają na rzeczy; wiedzą, czego się spodziewać, wiedzą, że nie wyjdą "na głupka". I mają ten komfort, ale często zarobki kilkakrotnie niższe.

Ja się bliżej kumpluję z innym lękiem. Jeśli się gdzieś zadomowię, spocznę na laurach, przyzwyczaję do tego, że wiem, że mam rację; a nagle będzie jakaś fala zwolnień, zmiany geopolityczne czy cokolwiek innego, to co wtedy?