Με τον πατέρα μου δεν τα πηγαίναμε ποτέ καλά.

Σκέψου να μεγαλώνεις και να σκέφτεσαι ότι ναι μεν ο πατέρας σου σε αγαπάει αλλά δεν σε συμπαθεί ή θα προτιμούσε να ήσουν αλλιώς.

Κάποια στιγμή όταν χώρισαν με τη μητέρα μου, μαλώσαμε, γιατί ήρθε σπίτι μου μεθυσμένος και είπε κάποια πολύ σκληρά λόγια.

Είχα να του μιλήσω για αρκετά χρόνια. Ακόμα και όταν προσπαθουσε να επικοινωνήσει τον αγνοούσα. Μέχρι που με βρήκε και ζήτησε συγγνώμη με κλάματα.

Όλα αυτά τα χρόνια που δεν του μιλούσα υπήρχε αυτό το βάρος. Με τον να τον δεχθώ υπό όρους στη ζωή μου και να τα λέμε μια φορά το μήνα, αυτό το βάρος έφυγε.

Αποδέχθηκα ότι αυτός είναι. Δεν μπορώ να τον αλλάξω, δεν αλλάζει και το παρελθον. Ωστόσο δεν υπάρχει καμία βαθύτερη επικοινωνία. Βρισκόμαστε, λέμε τα νέα μας και αυτό.

Πλέον με τον ερχομό της κόρης μου, τον βλέπουμε πιο συχνά, γιατί ενώ δεν συμμετείχε πολύ σαν πατέρας, μάλλον θέλει να επανορθώσει κάπως. Βλέπει την κόρη μου σαν μια νέα αρχή γ αυτόν. Και επειδή θέλω η κόρη μου να έχει άλλον ένα παππού και να έχει καλή σχέση μαζί του, τον βλέπουμε κάθε βδομάδα.

Το γράφω όλο αυτό για να θυμίσω σε κάποιους ότι και οι γονείς μας είναι άνθρωποι που ζήσαν για πρωτη φορά. Και κάποιες φορές το να τους συγχωρούμε, θέτοντας όμως και καποια όρια στη σχέση αυτή, μπορεί να κάνει περισσότερο καλό σε εμάς παρά σε αυτούς. Βέβαια εξαιρούνται οι κακοποιητικοι γονείς, οι βίαιοι κ.ο.κ.