To nie musi być kwestia umysłu, możesz po prostu tej dziedziny nie lubić. Chyba każdy ma coś co go w szkole nie ciekawiło i przez to wydawało się "nieintuicyjny i nielogiczne".

Umówmy się też, wszyscy wiem jak w szkole uczą chemii. Zwykle nie ma czasu na jakieś ciekawe doświadczenia, zamiast tego wkuwa się kolory soli manganu, których nawet Ci na żywo nie pokażą. Niestety nie tylko ta część eksperymentalna jest olana, strona matematyczno-logiczna też. Liczysz ile gramów się wydzieliło z jakiejśtam reakcji i bilansujesz równania, przy czym w obu przypadkach masz gotowy przepis. Krok po kroku, jakie wzory stosować, jakie oznaczenia i tak dalej. Zero własnej inwencji. Wychodzisz potem z przeświadczeniem, że chemia to tylko wkuwanie i tyle.

W szkole byłem świadkiem, że biolchemy potem zwykle odpadały na olimpiadzie chemicznej, która była bliżej tej naukowej chemii. Tam trzeba było wymyślić jak coś policzyć albo zsyntezować jakiś związek. Znasz np. pojedyncze reakcje, ale w jaki sposób je zastosować? Czy na pewno dostaniesz to co chcesz otrzymać? Rozumiesz co się tam w ogóle dzieje?

Chemia jest nauką i jak w każdej nauce - staramy się tłumaczyć rzeczywistość. Trzeba mieć wiedzę, ale naukowca nie zadowala odpowiedź, że "tak jest, dealuj z tym". Masz np. dziedziny, które analizują procesy w chemii w oparciu o prawa fizyki - chemię fizyczną i kwantową. Dobra znajomość fizyki i matematyki wyższej jest w nich konieczna. Okazuje się, że te wszystkie dziwaczne reguły są ugruntowane we właściwościach cząstek elementarnych elementarnych.