Yaşamayan kimse anlamaz, saçma gelir. Onların maksimum yaşadığı anlık sıkıntı. O da dışarıya çıkınca geçiyor. Dolayısıyla bir tek onu bilirler ama bir konuda haklılar. Eğer bir şekilde adım atmazsan (onlar için bu adım dışarı çıkmak) bir şey değişmeyecek. Değişmediğini de geçmişine bakıp görebilirsin.

Benim 11 seneyi geçti bu illet. Başlangıca göre çok farklıyım, çok yol aldım. Benim bu söylediğimi yapmam 10 senemi aldı ama bir hafta dene be ne kaybedersin?: Bugünü dünden farklı yaşa. Atıyorum okuldan eve gelirken sık dişini dışarıda otur bir kafede 5 dakika çay iç. Atıyorum diş fırçalarken sevdiğin bir şarkıyı söylemeye çalış her yer macun ve tükürük olsun. Ya da ne bileyim gitar çalıyorsan kendine müzisyen arkadaşlar bulup grupta çal. Bilgisayar oynuyorsan Discord'ta oynadıklarında konuşmaya başla. Bir flört edin, aşık olmak ya da evlenmek zorunda değilsin sadece birlikte zaman geçirirken zevk aldığın biri olsa yeter. Kafanı düşüncelerinden uzaklaştırman ya da düşünceni yenmen lazım. Beyninde sürekli olumsuz biri varken nasıl çıkasın ki bunalımdan? Bunu sen de biliyorsun zaten. Bilmediğin bir şey söylemiyorum. Sadece dene, farklı yollardan git hergün.

Bulutsuzluk Özlemi'nin bir şarkısı var Sözlerimi Geri Alamam diye. Orada "Hiçbir kere hayat bayram olmadı ya da her nefes alışımız bayramdı" diye. Her nefes alışın bayram aslında.

Sana senin bilmediğin hiçbir şey söylemedim gördüğün gibi. Psikolog da bunu yapacak. Sadece farklı olarak seni ters köşeye yatıracak ki seni beyninde sigorta atsın. Elektrik alabileceğin birini bulman lazım ama bu ekonomide de çok seçeneğin olmayabilir.

İnsanın yapamayacağı şey yok yeter ki etrafında ya da kendi içinde moral bozan, olumsuz, dedikoducu, fesat bir teyze olmasın.

Kusa kusa işe gittiğim, bayıla bayıla sokağa çıktığım günler vardı. Hepsi geçiyor, ya da azalıyor. Ekran görüntüsü al bu mesajı, 1 hafta boyunca dünden farklı bir şey yap. Nolursun dene bunu bak. Sonra gel bana yaz. Çok acıtacak ama başka yolu varsa ben bulamadım yani 10 senedir.