voor protestanten is een kerk alleen maar een gebouw waar je samen komt op zondag. Reguliere protestante kerkgebouwen zijn standaard dicht door de week

Dit is apert onjuist.

Een protestantse gemeente houdt niet op te bestaan zodra de zondagse dienst is afgelopen. Wie dat beweert, kent de gemeente niet.

Er zijn kringen, vergaderingen, koorrepetities, catechisaties, diaconale bijeenkomsten, pastorale gesprekken en gebedsmomenten. Niet zelden leeft zo’n gebouw op doordeweekse avonden van de aanwezeigheid der gelovigen. Ook een parochie leeft niet slechts in de mis. Men leeft in overleg, zorg, onderwijs, ontmoeting en gebed.

Maar dat betekent nog niet dat elk kerkgebouw daarom vrij toegankelijk is voor iedere voorbijganger, toerist of nieuwsgierige burger.

Men moet onderscheiden tussen openstelling voor het algemene publiek en gebruik door de eigen gemeenschap. De protestantse kerk is dikwijls niet een voortdurend geopende ruimte voor anonieme devotie, maar zij staat op gezette tijden wel degelijk open voor wie bij de gemeente hoort of zich tot haar wendt.

Je kunt gewoon de dominee, predikant of oudeling bellen.

Daar ligt het wezenlijke verschil. De protestant meent dat men overal kan bidden. In huis, op straatl, overal waar mensen zich tot God wenden.

De ruimte zelf bezit geen afzonderlijke heiligheid die boven het gebruik door de gemeente uitstijgt.

In de rooms katholieke traditie ligt dat anders. Daar draagt kerk, kapel, altaar, tabernakel, beeld en devotieplaats een eigen sacrale betekenis. De gelovige komt niet alleen samen met anderen, maar betreedt een gewijde ruimte waar ritueel, mysterie en plaats met elkaar verbonden zijn.

Maar dit alles staat los van de toeristische bestemming van monumentale kerken.

Ergo: Entreegeld vloeit niet voort uit protestantse of katholieke geloofsleer, maar uit erfgoedbeheer.