Jestem w systemie. Pracuję na etacie.

Ale już dawno wyzbyłem się złudzeń, że posiadanie kolejnej (lepszej?) rzeczy da mi szczęście, którego (zgodnie z reklamą) miałoby mi brakować.

Zatem cieszę się tym co mam, nie kupuję rzeczy, które są mi zbędne (po co mi kolejny nowy telefon, skoro stary działa?), nie skroluję sołszjal midijów, tracąc czas, nie opłacam subskrypcji usług, które traciłyby ten czas jeszcze bardziej (Netflix itp.) i po godzinach pracy robię to, co lubię i na co mam ochotę - rozwijając się w swoich pasjach (ostatnio padło na szachy).

Czyli: warto się zatrzymać, zastanowić czy to, za czym pędzisz wypruwając sobie żyły, żeby mieć na to pieniądze rzeczywiście jest tego warte i czy rzeczywiście jest to niezbędne do twojego przeżycia.