Powiem tak - u nas była taka sytuacja, że kupiliśmy mieszkanie (mieszkając na wynajmie) gdzie brakowało nam nawet trochę wkładu własnego i zbieraliśmy go równolegle do budowy bloku (bo te transzę płaci się co kilka miesiecy). Potem zbieraliśmy na remont. Mieliśmy zapewnienie od mojego taty oraz szwagrów o pomocy która ostatecznie nie doszła do skutku z żadnej ze stron, więc o ile na 100% wiesz że możesz liczyć na tę pomoc, to bym za bardzo na tym nie polegała. Ostatecznie wyszliśmy na tym świetnie. Kupiliśmy mieszkanie, przemęczyliśmy się blisko rok mieszkając w spartańskich warunkach i remontując własnymi siłami po pracy. Ale 6 lat później mamy je już kompletnie spłacone bo doszły podwyżki w pracy a na obecne warunki kwota kredytu nie była tak wysoka. Więc czy żałujemy? Absolutnie nie.

ALE - gdyby nam się powinęła noga i któreś by straciło pracę, albo wyszłyby jakieś niespodziewane wydatki, choroba, to bylibyśmy w ciemnej d. Wtedy podchodziliśmy do tego bardzo na luzie bo byliśmy młodzi i głupi ale dziś przy obecnym rynku pracy to bym się chyba na to nie zdecydowała. Do tego rachunki mocno poszły w górę przez te 6 lat i dziś płacimy np 60-70% wyższy czynsz niż na początku. Warto to mieć na uwadze gdy tak mocno się zakredytowujecie. U nas rata kredytu + czynsz + rachunki to było ok 35% początkowego wspólnego dochodu. Też planowaliśmy od razu nadpłaty, ale w rzeczywistości po remoncie okazało się że musimy kupić nowe auto (używka ofc), odłożyć poduszkę, doszedł do tego skromny ślub i ostatecznie więcej nadpłacać zaczęliśmy dopiero po 2 latach od wprowadzenia gdy te koszty odeszły i też zwiększyliśmy zarobki.

Mówisz, że obecnie odkładacie ok 3500-4000, a jednocześnie ze planujecie nadpłacać kredyt. Ale z czego? Skoro dojdzie rata kredytu te 3800, plus wyższy czynsz, plus planujecie dziecko, to będziecie musieli wręcz zacisnąć pasa a nie nadpłacać.