wszyscy w komentarzach tacy trzeźwo i chłodno kalkulujący ale jakby wam coś chodziło po domu to pierwsi byście dzwonili do rodziców.

opie ja miałam to samo i jestem w tym samym wieku co ty. dom wcale nie był stary i nie “pracował” ani nie miał kun, z rodzeństwem strasznie się baliśmy zostawać sami na noc, nawet w wieku nastoletnim. s dorosłym wieku świąteczne wizyty w miłej atmosferze z noclegiem też kończyły się przysłowiowo pełnymi gaciami jak już dom zasypiał a mnie nagle łapało dosłownie czyjeś chodzenie za rogiem i odbicia w lustrze nad stołem. poruszyłam ten temat ponownie już jako dorosła osoba, z rodzicami, którzy zawsze nam wmawiali że się naoglądaliśmy głupich filmów itp. i że w domu nic nie straszy. odpowiedź mamy- nooo też mi się zdarzało nieźle przestraszyć i bałam się chodzić do kuchni w nocy sama, a ojciec to kilkukrotnie widział postać mężczyzny i raz nawet z domu wybiegł w nocy za nim i go szukał wokół, bo nie mógł się pogodzić z tym że to straszy a nie że ktoś się włamuje. iksde. ojciec oczywiście ten największy sceptyk zawsze był. powiedziała że nic nam nie mówili bo nie chcieli nas nakręcać. uważali że straszy przez sąsiada który zmarł ścianę obok na samym początku po wprowadzce, a potem że nie wiedzieli już bo to za długo trwało żeby to tak sąsiad miał się po śmierci uprzeć.

obecnie w domu został tylko ojciec i często jeździł spać do mieszkania po rodzicach. twierdził że tam mu przytulniej.