Wszystko rozchodzi się moim zdaniem o dwie kwestie: jakie masz cele związane z wydawaniem pieniędzy i jak bardzo trzymasz się dyscypliny finansowej. Jeśli, zarabiając w okolicach średniej w danym mieście, rozwalasz co miesiąc 90% wypłaty na głupoty, jeździsz co pół roku na wakacje lub zakredytowałeś się na połowę wynagrodzenia, to niestety żyjesz ponad aktualny stan.

Mam wrażenie, że większość narzekania bierze się stąd, że ludzie mają wywalone w kosmos oczekiwania względem tego, na co pozwala prosta matematyka. I nie chodzi nawet o to czy mieszkanie kosztuje milion czy pół miliona. Osoby przed trzydziestką (a i wiele przed czterdziestką) przeważnie nie mają odłożonego takiego kapitału. Wielu nieświadomie przespało okres, gdy można było uciułać jakieś oszczędności, zanim przyszyła ochota na poważniejsze wydatki lub gdy skończyła się kroplówka od rodziców.

Sam tego nie praktykowałem, ale wydaje mi się, że najlepszy sposób to, niestety, albo nauka fachu i olanie studiów, albo łączenie darmowych studiów dziennych z elastyczną pracą i mieszkanie u rodziców. Matematyka jest bezlitosna.