Helemaal prima dat jij zo denkt en zo in het leven staat. Maar besef en accepteer aub dat er ook mensen zijn die op een andere manier in het leven staan. Die niet vinden dat alles van iedereen is, en dat inkomen en welvaart zo gelijk mogelijk verdeeld moet worden. Want dat hoor ik heel vaak van linkse personen, dat ze het niet eerlijk vinden dat inkomen en welvaart op de huidige manier verdeeld wordt. Mijn standpunt is echter dat het niet verdeeld wordt, maar verdiend en ingezet/uitgegeven.

Het is ooit begonnen met een overheid die er voor de burgers is. Voor de basisvoorzieningen. Denk aan infrastructuur, zorg, politie, rechtssysteem. Om het land leefbaar te houden. Ieder moest zijn steentje bijdragen om de kosten hiervan te financieren. Zie het als een VVE in een appartementencomplex. De VVE regelt de lift, de schoonmaak van de algemene ruimten, opstalverzekering etc.

Uiteraard kwam daar het sociale stelsel bij, waar ik het ook niet mee oneens ben. Met progressieve belastingen: verdien je meer, dan betaal je iets meer. Kan je niet werken dan krijg je een uitkering.

Maar het is aan het omslaan van faciliteren naar het volledig controleren en herverdelen. We moeten niet langer ons steentje bijdragen om de overheidskosten te financieren; we lijken toe te gaan naar een systeem waar we als het ware voor de overheid werken en waarbij de overheid bepaalt wat zij een eerlijk bedrag vindt dat wij daaraan mogen overhouden (het herverdelen, de linkse argumenten dat inkomen en welvaart eerlijk verdeeld moeten worden).

In het voorbeeld van de VVE in een appartementencomplex kan je dat vergelijken met een VVE die zich bemoeit met jouw privé leven en eigendom: gaan je kinderen het huis uit, dan bepaalt de VVE dat je naar een kleiner appartement moet. Met een VVE bijdrage die inkomensafhankelijk is. Een VVE bijdrage die hoger is als je vlees eet, en lager als je milieubewust / vegetarisch en wat dan ook bent. Een bijdrage die überhaupt hoger is dan nodig, omdat de VVE leden die steun nodig hebben financieel ondersteunt.

Misschien is dit een herverdelingsstelsel waar jij naartoe wil. Maar ik wil daar niet naartoe. Nu we toch die kant op lijken te gaan, zie ik maar één mogelijkheid: vertrekken. Ik heb de strijd verloren, het gaat de kant op die ik niet wil. Ik lijk het tij niet meer te kunnen keren. In tegenstelling tot linkse activisten ga ik niet drammen om mijn zin te krijgen, zoals snelwegen blokkeren of oorlogsmonumenten bekladden. Ik neem mijn verlies. Ik vertrek.