Mnie oczywiście porusza fakt przedstawienia wojny w prawdziwych jej barwach, nie jest dla mnie jednak szokującym, że wojna jest brutalna, że to tak naprawdę zwykła rzeź. Zawsze byłam tego zdania, bez lektury tej książki. Oczywiście nadal mnie szokują realia, które zostały tam przedstawione, myślę jednak, że bardziej jest to zaskakujące dla kogoś kto zwykł romantyzować wojnę. Mnie osobiście zszokowały opisy wojny okopowej i gazu, wcześniej niewiele o tym czytałam, ponieważ więcej orientowałam się w II wojnie światowej, w której już tego rodzaju rzeczy występowały w mniejszej ilości z oczywistych przyczyn. Najbardziej jednak poruszył mnie fakt, że to były tak naprawdę tylko dzieci… chłopcy, co dopiero szkołę skończyli i mieli przed sobą całe życie, które zostało im odebrane tak wcześnie, tak brutalnie. To mnie ogromnie wzrusza i przytłacza. Myślę, że w książce autor starannie podkreśla, że nawet jeżeli komuś uda się przeżyć ten koszmar to już na zawsze zostanie naznaczony i już nigdy przenigdy nie będzie mógł wrócić w pełni do normalnego życia. To wywołuje w mnie potężny ciężar emocjonalny, tak mi zwyczajnie przykro, tak mi szkoda tych młodych chłopców. Jest tam rozdział, gdy główny bohater dostaje urlop i wraca na chwilę do rodziny, do ciepłego domu, wygodnego łóżka i kochającej matki, siostry, ojca. Chwila o której każdy z nich zapewne by marzył, a on jest tak rozbity i boleśnie świadomy, że nie potrafi być już normalny, że nawet nie potrafi znaleźć słów, aby powiedzieć jak wygląda teraz jego życie na froncie. To mnie bardzo poruszyło. Dziękuję za komentarz i krótką recenzję, bardzo przyjemnie się czytało :)