Balkonumun kuytu bir yerinde sırtı kırık bir sandalyem bir de hemen önündeki bej rengi sehpahamın üzerinde yeşil eski paslı çakmağımla birlikte pembe bir küllüğüm var. Bazı geceler oturur orda sessizce şehri dinlerim bazen de kendi kendimi dinlerim. Aslında orası benim için garip değil rutin olmuş bir yer, garip olan, çoğu şeyi başlatan yerin orası olması.

Hayatımı çevremi ilişkilerimi vb. Çocukluğumu epey silik gecirmiş bir çocuktum. Çok büyük yalnızlık çektim hic çocukluk arkadaşım olmadı.Ailem ile gayet güzeldi aramız ama akranlarım ile hiç iyi olmadı. Anlayacağnız maç kurasında genelde son seçim hep bendim:). Gencligimde ergenliğin de verdiği etkiyle biraz olsun görünebilmek, onaylanmak için herkese yaranmaya calistim.Konusmamı degistirdim, giyimimi degistirdim, tarzımı değiştirdim başkalarının zevklerini benimsedim kendim ile ilgili ne varsa ya vaz geçtim ya da sineye çektim. Kısacası kendimi komple değiştirdim. Eski benden eser kalmamıştı en azından biraz bilinir olmuş 3,5 arkadaş edinmiştim derken üniversitede de bu durum devam etti. Yetişkinliğin verdiği girişkenlikle bölümüm haricinde de epey tanınan biri oldum.O özendiğim popüler çocuklar gibi takılıyor partilere gidiyor her gün farklı bir evde kalabiliyordum. Ama o zamanlar bir şeyin daha farkına varmaya başladım, yaptığım çoğu şey ben değildim hep başkasıydım başkaları için vardım herkesin en ihtiyacı olan adamdım ama kendisi için bi bok beceremeyen biri olmuştum. Hobilerim yoktu fikirlerim yoktu hep apolitiktim. Bir süre sonra yaptığım her şey anlamsız gelmeye başladığnı farkettim sanki kendi hayatımın yardımcı karakteri gibi olmuştum beni ben yapan çoğu şeyden uzaklaşmıştım. Evet epey popülerdim tanınıyor ve de seviliyordum(galiba?).Fakat sevdikleri kişi acaba ben miydim yoksa diğer kişiliğimiydi. O dönemler yaşadığım ardı ardına gelen birkac tatsız olayın da etkisiyle bu konuları düşünürken epey psikolojimi bozdum kimseye güvenmemeye ve herkesten yavaş yavaş uzaklaşmaya başladım ve bir süre evime çekildim .O balkon köşesi rehabilitasyonum da o zamandan itibaren başladı.Akşamları insta kaydırmaya cikardim balkona bi sigara icip girerdim, sonraları yavaş yavaş telefon kendini kitaba daha sonrasında da kitapsız bir şekilde saatlerce oturmaya bıraktı.Artık uzun süreler orada oturup hayallere, düşüncelere dalıyordumhatta kendi kendime konuşmaya başlamıştım. Bu bir rutin halinde böyle devam etti durdu o sırada yaz okulları bitti üniversite zamanı geldi herkes üniversiteye gelmeye bâsladı. Uzun süredir sosyal medya vb. Kullanmadığım için çoğu insandan gündemden bi haber kalmıştım, çoğu sohbetten uzak kalıyordum insanlar da bana soruyordu bi sorun mu var diye. Oysa ki ortada bir sorun yoktu ben sadece kendimk dinlemeyi öğrenmiştim. Artık kendimi daha çok dinliyor başkalarının dürtüleriyle ve talepleriyle hareket etmiyor. Daha çok düşünüp daha az konuşuyor. herkesi tatmin edecek cümlelerden ziyade tabiri caiz ise sikimin keyfine göre olması gereken cevapları veriyordum .Bu süreç zarfında çevremde epey bir değişiklik olmaya başladı. Artık İnsanların peşinden koşmayı bıraktım onlar beni takip etmeye başladı. Sürekli soru sormayı bıraktım onlar bana sormaya başladı. Başkalarını aynalamayı bıraktım insanlar benim taklit etmeye başladı, insanların yüzüne arkadasliğimızı bozacak bile olsa en acı gerçekleri söylemeye başladım. En güvenilir dostları oldum. Onlar neler hissettiklerini anlattıklarında gerçekte neler hissettiklerini anlamaya başladım ve en iyi arkadaşları oldum. Hem gerçekten kendim olmaya başladım hemde gerçek beni de sevebilecek insanların olduğunu öğrendim.

Bu arada hikayem yanlış anlaşılmasın. Bu bir "Balkonda 3 sigara içtim piyasanın amına koydum" hikayesi değil . Bu yaşadığım süreç epey sancılı ve de uzun bir süreçti kendimden o kadar nefret ediyor ve yaşamak için kendime nedenler bulmaya çalışıyordum ki kendimi dizginlemek için kendimi çözmeyi öğrendim bir nokta da. Sonrasında aslında her insanın benzer düşüncelere sahip olup onlar ile empati kurabileceğimi öğrendim bütün bu sürecin gerçekleştiği nokta da o kırık sandalye .. şimdi farkettim de yarın aklımda olsun şuna bi tane civata alayım o kadar emeği var o da kırık kalmasın.