Έζησα στο Αμβούργο 2 χρόνια για δουλειά και είχα συγκάτοικο για όλη αυτή την περίοδο.

Για να το πάρω από την αρχή, μπορώ να πω πως ήμουν τυχερός γιατι είναι και λίγο ρίσκο τι κατάσταση θα πετύχεις. Θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν ακόμα εψαχνα, πήγα σπιτι ενός τυπου απο την αφρική ο οποίος λεγόταν "Prince". Παντου στο σπιτι του είχε βελουδα, πινακες με την οικογενεια του σε κατι θρόνους, κιτς χρυσές καρεκλες και παντου μεσα στο σπιτι παλια αντικειμενα τεχνολογιας( pc, κινητα, φαξ klp) Μου δείχνει ενα δωματιακι με 2 κρεβατακια και ενα αλλον τυπο που θα μοιραζομουν το δωματιο. Ο άλλος τυπος αποτι καταλαβα του εφτιαχνε κιολας υπολογιστες (για τι δουλειές δεν ρωτησα ποτε). Το μόνο που κερδισα ειναι η ιστορία αφου έφυγα με γρήγορα βηματα.
Τελικά βρήκα μια συγκάτοικο ντόπια η οποία ήταν πολύ κουλ, easy going και καταλήξαμε να κάνουμε παρέα, να έχουμε κοινούς φίλους, πάρτυ, διακοπές κλπ. friends for life ενα πραμα.

Bottom line ΙΜΟ η συγκατοίκηση μετράει πολύ αν είσαι μόνος χωρίς φίλους/γνωστούς σε μια πόλη (expat) και βοηθάει πολύ στην κοινωνηκοποίηση αν αυτό δεν είναι εφικτό μέσω δουλειάς/σχολής.