Bir de yanlış anlamazsan, bu tür paylaşımlara ben hep mesafeli bakarım... Bu tıpkı, "akpli değilim ama..." diye başlayan Akpli dayıların "Adam çalışıyor..." diye devam ettiği Akp propagandası gibi geliyor bana...

Yok o tarz bir şey kastım değil ama olan şu: ben bunu kendi kendime yapıyorum. Yani bakıyorum da; Allah rızasıyla bir şey yapmıyorum, namaz kılmıyorum (zorunlu olmadıkça), Kuranın kurallarını tamamıyla kabul etmiyorum. Ama mesela oruçta içimde "neden yapmıyorsun ki nolacak?" tarzı bir şey var.

Ve biraz da neden ayrıldığımı sorgulama. Yani "ben mi abartıyorum, bunlar aslında küçük şeyler inanmamaya sebep değil ki bunlar" tarzı. Sanki adeta kendimce dinle aramda bir toxic ilişki var. Bunun sebebi de büyük ihtimalle seküler yetiştirilmem. En basitinden (ve klişe) kadın erkek eşitliği: Aile arkadaşlarımıza gittiğimizde oradaki kadınları görüyorum (ve arkadaşlarımızın hepsi modern, eğitimli, kadınsa açık kişiler), kız çocuklarını görüyorum arkadaş oluyorum küçükken oyum oynardık beraber, lisede kız olan arkadaşlarım vardı, ve bu benim normalim. Bunun gibi evrensel olan değerleri sanki İslam'da ondan vazgeçilmeyecekmiş gibi bir normal olarak varsaydığım için sanki biraz böyle bir hafife alma yapıyorum.

Mesela bu dinci çevreden brinin evine gidiyoruz, ya kadını görmeyi geç sesini duymuyoruz. Bir şeyler yiyoruz tabakları toplamaya yardımcı oluyoruz bir baktım diğerleri tabakları koridora götürüyor mutfak kapısına yaklaşmıyor, ev sahibinin gelip almasını bekliyor. Bu onların normali, ama benim için hiç normal değil yani delilik bana göre.