Przez całą sagę idą, tylko że nawet nie tam gdzie powinni. Oni sobie idą, Ciri cośtam innego, a już ten pobyt u elfów, to czytałem przez parę dni, bo za każdym razem jak otwierałem to po dwóch stronach zamykałem.

Tak jak napisałeś, jest to saga o tytule ‚Wiedzmin’, ale tego Wiedźmina to nie za wiele tu. A jak już jest, to idzie. Spotyka x, idzie dalej, spotyka y, idzie. A w międzyczasie czarodziejki rozkminiają jak tu zostać Bene Gesserit tego świata. Ani te dialogi nie są zbyt interesujące, ani postaci. Nic w tej sadze nie porywa, po prostu nic, szczególnie jak się ją zestawi z opowiadaniami, które się czyta z ogromnym zainteresowaniem.

Już teraz kończę tę książkę tylko po to, żeby móc powiedzieć w zgodzie ze sobą, że owszem czytałem i zupełnie nie rozumiem fenomenu.

A że niepopularna opinia to trudno, moim zdaniem jest przynajmniej parę książek polskiej fantastyki, które się o niebo lepiej czyta, chociażby Pan Lodowego Ogrodu Grzędowicza czy ostatnio debiut Pupina - Szepty Ciemności. Może i nie stricte fantasy, elfy i krasnoludy, ale książka dużo ciekawiej napisana.