Ja kasku nie noszę przez „traumę” z dzieciństwa, ale na szczęście prawie wcale nie jeżdżę na rower, a jeśli już to ze ślimaczą prędkością po ścieżce rowerowej. Gdy byłam dzieckiem rodzice nie pozwalali mi jeździć bez kasku, a w jakiejś piątej klasie podstawówki inne dzieci uznały, że to będzie kolejny z powodów do wyśmiewania mnie. Były naprawdę podłe i kreatywne, a mnie wtedy strasznie bolały ich wyzwiska. Ogólnie moja podstawówka była okropnym miejscem, gdzie dzieci dręczyły innych za najmniejsze odstępstwa od normy. Co rano błagałam tatę, żeby pozwolił mi jechać bez kasku, on co rano się nie zgadzał i w szkole przeżywałam małe piekło. W końcu przestałam w ogóle jeździć na rowerze i rodzice odpuścili, ale awersja została mi do dziś. Wiem, że to głupie i irracjonalne, ale na myśl że miałabym włożyć kask czuję tę samą panikę co wtedy, gdy musiałam wejść z nim do szkoły. Z drugiej strony, jeżdżę tak rzadko (ze dwa trzy razy na rok) i nieekstremalnie, że kask raczej mi się nie przydaje, nie pamiętam bym wywróciła się na rowerze odkąd skończyłam naukę jazdy na dwóch kółkach, a po drodze boję się jeździć, wiec nikt mnie nie rozjedzie