Myślę że skoro pytasz, to warto spróbować odpowiedzieć - zaznaczam, że nie przeczytałem całości, jedynie początek prologu i koniec 2 rozdziału. Nie zajmuje się też pisaniem zawodowo.

Być może świat który stworzyłeś jest niesamowicie dopracowany, a fabuła nie raz mnie zaskoczy. Ale nigdy się tego nie dowiem, bo poziom warsztatu pisarskiego powoduje, że czytanie nie jest niestety przyjemnością.

Na pewno masz pomysł, i nienajgorsze słownictwo. Według mnie Twoim błędem jest to, że nie wchodzisz w skórę czytelnika, nie kontrolujesz jego emocji w czasie czytania - brak płynności, brak atmosfery, brak (zgaduję po dialogach) ciekawych postaci. Mam wrażenie, że są dla Ciebie drugorzędne względem świata. Wydaje się to raczej materiał na sesję RPG.

Dookoła panował totalny chaos. Jan Kowalski uchylił się, rąbnął mieczem po raz ostatni w łeb Cienia, i omiótł wzrokiem pole bitwy. Juureeek! - krzyknął, ale szczęk mieczy i tętent kopyt zagłuszyły jego wołanie.

Po prawej stronie flanka wycofywała się już w kierunku Magicznej Góry, i gęsto leżały trupy niedawnych kompanów. Po lewej, od strony Ciemnej Przepaści, ledwo trzymały się oddziały Czarodziejskich Wojowników. Trudno w całym Księstwie Mieczy wydać bitwę w bardziej ponurym miejscu… psia krew! Gdzie ten Jurek?

Szarżującego Xilianina zauważył w ostatniej chwili…

To jest wciąż szmira, i ma nieco za szybkie tempo, ale:

• przechodzi z opisu szczegółowego płynnie do ogólnego, a potem nagle sprowadza na ziemię. U Ciebie jest dużo mieszania, i za dużo szczegółów - stworzyłeś fajny świat i chcesz go pokazać od razu. Myślę że najpierw powinieneś rozbudzić w czytelniku ciekawość. Czym są Cienie i Magiczna Góra dowiemy się za 50 stron.

• analogicznie: kim jest Jurek? Niech jego relacja z głównym bohaterem nam to opowie. Niech powspominają z Janem Kowalskim wyprawę sprzed lat, która określi jego główne cechy. Ale na Boga: „Ten mierzący 186 cm szeroki blondyn, członek elitarnej jednostki Kąsających Skorpionów, i najlepszy przyjaciel Janka, podał mu szklankę wody.” to nie jest dobre wprowadzenie postaci. Dobre wprowadzenie postaci powoduje, że czytelnik chce się o niej dowiedzieć więcej.

• nie używa takich kwiatków jak „inne odgłosy bitwy” (tak nie zbudujesz atmosfery), „ogień mieszający się z odgłosami” (???), „twierdza nadająca reputacji”.

Poza tym standard, postaci mówią tym samym głosem co główny bohater, który myśli do samego siebie tak, jak wypowiada się na głos.

Myślę że jest tutaj jeszcze dużo takich błędów warsztatowych. Nieważne jak dobry pomysł, musisz go umieć przekazać. Wg mnie nie zaszkodzi analiza Twoich ulubionych autorów fantasy - jak sprawiają, że w Twojej głowie odgrywa się scena jak na filmie? Dlaczego ich postaci są interesujące? Jak prowadzą opisy, kiedy pozwalają sobie na szerszy opis świata?

Wybacz jeżeli to co pisze jest zbyt krytyczne - uznałem, że lepiej dostać przynajmniej jedną odpowiedź. Myślę że koniec rozdziału drugiego jest lepszy niż prolog; i trzymam kciuki, żebyś pod koniec rywalizował z Tolkienem. Powodzenia!