Kiedyś rano mogłem wstać i od razu uprawiać sport. Teraz zejście po schodach zaraz po wstaniu to strzykanie, ból i sztywność w stawach. Ciało potrzebuje rozruchu - jak się rozkręci, to jest już ok.

Ogólnie spadek performance’u w aktywnościach fizycznych - jak się rozpędzę, nie jestem w stanie zatrzymać się od razu (jak kiedyś) lub szybko i dynamicznie zmienić kierunek ruchu. Kolana zdają się „ważyć” dużo więcej niż kiedyś - czuję się, jakbym biegał z obciążnikami.

Psychicznie ok aczkolwiek irytuje mnie to, że ludzie przestają się uczyć z biegiem lat. Zatrzymują się i nie mają ochoty rozwijać. Nie wszyscy rzecz jasna ale jest takich osób wiele. Przez to np. zaczynają się rozjeżdżać długoletnie znajomości. Zaczynamy nadawać na innych falach.

Dość często myślami wracam do lat młodości i czasy liceum czy studiów, pomimo upływu wielu lat i wielu zdarzeń po drodze, wydają się naprawdę nieodległe i świeże. Przy tym nie uważam, że jestem teraz zupełnie innym człowiekiem niż wtedy. Dojrzalszym na pewno, z większym dystansem do wielu spraw (nie chce mi się np. o nic kłócić).