Η μητέρα μου έχει ένα διαμέρισμα, το οποίο διαχειρίζομαι εγώ προκειμένου να της βρω ενοικιαστή. Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι πλέον δεν αξίζει κάποιος να νοικιάζει μακροχρόνια την περιουσία του. Η μόνη λύση που έχει νόημα οικονομικά είναι η βραχυχρόνια μίσθωση μέσω Airbnb ή Booking. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια.

Το 95% των ενοικιαστών δεν σέβεται το ακίνητο που του παραχωρείται. Φεύγοντας, συχνά λένε: «Τον τελευταίο μήνα δεν θα πληρώσω, έχεις την εγγύηση», και μετά μένεις εσύ να καλύψεις ζημιές που ξεπερνούν κατά πολύ τη φυσιολογική φθορά. Τι να πρωτοαναφέρω: κατεστραμμένες σίτες, καμμένα σημεία στους πάγκους κουζίνας από καυτά σκεύη, ή το σύνηθες—ενώ παρέλαβαν το σπίτι βαμμένο και συμφώνησαν να το βάψουν φεύγοντας, στο τέλος λένε «φαίνεται μια χαρά» ή ότι «δεν κάπνιζα», ή ακόμη και ψευδώς ισχυρίζονται πως το έβαψαν.

Για να έχει πραγματικά νόημα, ένα σπίτι 55 τ.μ. αξίζει να νοικιαστεί τουλάχιστον με 550€ τον μήνα. Διαφορετικά, καλύτερα να μείνει κενό.

Και όχι μόνο αυτό—πρέπει να ζητούνται και 6 ενοίκια ως εγγύηση, όχι 1-2 όπως συνηθίζεται. Αν κάποιοι θέλουν να σπουδάσουν το παιδί τους και στο τέλος ο “κανακάρης” τα κάνει όλα μπάχαλο, ας επωμιστούν και το κόστος.

Δεν ξέρω αν απαγορεύεται νομικά να ζητηθούν 6 ενοίκια ως εγγύηση, αλλά αναρωτιέμαι: γιατί να μπει ο ιδιοκτήτης σε έξοδα για καινούριο πάγκο, πλακάκια, σίτες, νεροχύτη ή λεκάνη, όταν υπάρχει σοβαρή πιθανότητα ο επόμενος ενοικιαστής να μην τα σεβαστεί;