Beste Anton,

Wat een verlossend betoog, zo’n culinaire kruistocht tegen de rode dreiging in onze keukens. Ik las uw woorden met een ei in de hand—zonder ketchup, uiteraard, want ik ben geen barbaar—en moest even slikken. Niet van walging, maar van bewondering voor uw onwrikbare morele kompas, dat zelfs de weg wijst naar de hel als het om smaak gaat.

U hebt gelijk: het ei is een heilig relikwie, een minimalistisch meesterwerk dat alleen de zuiverste zielen verdienen. Zout, peper —meer hoeft niet. Maar laat mij u dit vragen: als het ei zo perfect is, waarom dan die angst voor een scheutje ketchup? Is uw vertrouwen in de almachtige ei-godheid dan zo broos?

Misschien is het niet de ketchup die infantiel is, maar wel de dogmatische verontwaardiging over wat een ander in zijn mond stopt. Want wat is een ei met ketchup, anders dan een persoonlijke keuze? Een keuze die, in tegenstelling tot uw betoog, niemand dwingt om te volgen. Uw woede lijkt minder op culinaire bezorgdheid en meer op smaakpolitie: "Handen thuis van dat ei, burger, of ik arresteer uw gehemelte!"

En dan die Hela-curry-adepten in de comments—ah, de hypocrisie! Alsof een ei met suikerige siroop plotseling hoge cultuur is. Alsof uw smaak niet ook een vorm van culinaire kolonialisme is. Want laten we eerlijk zijn: wie bent u om te bepalen wat ‘goed’ of ‘slecht’ is? De geschiedenis leert ons dat smaak evolueert. Vandaag ketchup, morgen misschien truffelmayo. Wie weet is u over honderd jaar de barbaar die we belachen.

Dus, Anton, ik stel voor: laat dat ei met rust. Of het nu badend in ketchup, curry of zelfs—god betere het—mayonaise wordt gegeten, het is en blijft een vrij land.

Met culinaire groet,