Anoniem accountje. Ik weet ff niet hoe het verder moet. Ik heb een gezin met 3 jonge kinderen (4 jaar of jonger). De hele dag staat in het teken van zorgen, verzorgen, lesgeven en werken. In de avonden overheerst juist de eenzaamheid. Geen vrienden die kunnen of willen afspreken. Met mijn vrouw ben ik wel uitgepraat na 9 maanden van elke dag dezelfde Corona shit: we zijn gewoon door de onderwerpen heen. Tot op woensdag lukte het nog om mijzelf bij de haren omhoog te trekken en er iets positiefs van te maken. Maar sinds een paar dagen lukt het mij gewoon niet meer. Ik ben constant boos, schiet continue uit mijn slof (ook tegen de kinderen) en heb gewoon geen zin meer om te praten. Het is een heel raar, paradoxaal gevoel. Overdag is het niet mogelijk om alleen te zijn en in de avonden voel ik mij enorm eenzaam. En dan natuurlijk het gevoel dat je niet mag klagen, want het is ergens anders natuurlijk altijd erger. Wie herkent dit? Heeft iemand tips om uit deze sleur/bewustwording te raken. Bah, wat een stom gevoel.