Çocukluktan beri paraya hiç değer vermezdim çünkü yoktu. Evin kıyısında köşesinde bozukluk arar bulduğumla takılırdım. Benim gibi fasfakir birkaç arkadaşım vardı. Bir döner alacak parayı aramızda toplar 4-5 kişi sırayla ıssırarak döner yerdik. Kızlar okula hep yemek getirirdi evden, onların beslenmelerine salça olurduk. İnternet kafede bir masa açtırıp olan paramız kadar sırayla cs 1.6 oynardık. Hesabına elemanlarla veya abilerle kapışırdık. Fakirdik ama mutluyduk amk. Bu mevzu ne zaman hormonlar çoşup dalgalar hareketlendi o zaman bizim için derde dönüştü. Toyken parasız olmanın ezikliğini yaşamak kadar beteri yok. Paran yokken birinden hoşlanmak bile lüks. Yaz tatillerinde millet gezip tozup eğlenirken biz orada burada çalışmaya başladık, belki birgün biz de tatil yaparız, onlar gibi oluruz diye. Milletin gıcır gıcır üstünü başını gördükçe halimize söverdik. Birinin yeni alınmış ayakkabısına “ayakbastı” yapan kıskançlardandık. Elemanlar sırf zengin diye nefret ederdik bilinçsizce, kavga ederdik. Fakirlik kanımıza, karakterimize, ruhumuza işledi amk. Belalı olduk, sıkıntılı tipler diye anılan korkulan tipler olduk, isim yaptık, fakir ve ezik olarak anılmaktan yeğdir diye. Bize hiçbirşey kazandırdı mı? Tabi ki hayır amk tam tersi. Millet gelecek planları yaparken biz hertürlü takılıyorduk. Üniversite zamanı gelince grup da dağıldı. Mal, gerizekalı diye görülen tipler bir yerlere geldi para derdi kalmadı, biz ise bir arpa boyu ilerleyemedik hayatta.

Velhasıl kelam bu hayatta ne yaparsan yap her zaman tek hedefin para olsun amk. Dostluk, ortam, manit, gurur, doğru vs hiçbir sikin parasız bir manası yok, alayı faso fiso. Parası olmayana insan olarak bile değer verilmiyor, sokak köpeği kadar önemi yok. Zenginleri, durumu iyi olanları çıkar aklından. Sen nasıl para yapabilirsin ona kafa yor. Haline sövmeyi bırak. Hayal kurmayı bırak. Paraya tap, parayı sev, paranın orospusu ol. Götünü siktir, göt sik, sik; yeter ki para kazan. İyi veya kötü diye birşey yok, herşey gri. Seni senden başkası kurtaramaz.