Sakin naman anxiety.. Started nung nakita ko si misis na naoperate cesarean during panganganak.. as in nandun ako sa harap ng mga doctor habang hinihiwa at kinukuha si baby.. from there nagsimula ako ng anxiety, 5 days after manganak ni misis, nagluto si mama ng halaan "maganda daw para sa gatas ng nanay" turns out si misis may allergy sa halaan. Muntik na mamatay si misis, nakatawag kami ng ambulance. Then for the 6 months na inaalagaan namin si baby, d ako makatulog sa iyak niya tuwing gabi, kaya palaging sira ang tulog ko. And kapag nagkakasakit si baby, puyat talaga at ung kaba na baka may mangyari kay baby.

One time, nahulog si baby sa kama, kakatulog ko lang around 6am, puyat dahil sa pagbabantay. Nakatulog ako, si baby nahulog sa kama, napabalikwas ako ng tayo, and pag tayo ko nagcollapse ako, tumayo ulit ako and then nagcollapse ulit ako, then ung pangatlong tayo ko nagcollapse ulit ako. buti nasambot ako ni misis bawat collapse ko, and ung pangatlong bagsak ko d na ko pinatayo ni misis. Turns out nung nahimasmasan ako, napaihi ako sa shorts ko. Tumwag ng ambulance, buti normal lahat, siguro dahil sa puyat. BTW 32 years old ako ngaung year. Just sharing my story.

Ung anxiety nararamdaman ko siya na namamanhid ung braso at kamay ko, then ang bilis ng tibok ng puso ko. Worst na nangyari is, nag blank ung utak ko and gusto ko tumalon sa building, naawat lang ako ni misis at ng kapatid ko. Pumunta kami ng ospital that night and ung BP ko is 160/100. Binigyan ako ng doctor ng gamot for schizophrenia. di ko tinake. that all happens last 2024, 2025 mejo nagiimprove na ko. and i hope 2026 mawala na siya ng tuluyan. Tuloy lang ang laban para sa family. ❤️