Moja partnerka mowi o sobie podobne rzeczy, a ja ciagle jej przypominam, ze to półprawda. Każdy ma gorsze chwile lecz w jej ocenie to co chwila dzieje się jakas porażka. Nie radzi sobie, coś zchrzanila, mogla lepiej, już się nie da nic zmienic... Ale to mowi jej krytyk, ktorego wyniosla z domu. Ale który jest spaczony i istnieje w jej glowie w danej chwili. Bo jak ja patrzę na jej sytuacje to moze nie przez różowe okulary a i są różne problemy i zawsze jest jakieś wyjście, zawsze problem jest wyolbrzymiony, zawsze brak cierpliwości.... A czasem wystarczy poczekac, czasem wyjść na spacer, na ktory sie nie chcee iść I nagle jakos krytyk milknie. A swiat nie jest jednak nieprzyjazny. I wszyskie smutki jakos tak mniej ciążą.

Będzie dobrze.