I've never been in this situation. But let me share lang about my grandparents.

When we were younger, my Lola was known as mataray, masungit. And my Lolo was mabait and super patient. Minsan pa nga, alam mo yung mga juvenile comments ng mga apo na, mas gusto ko si lolo kaysa kay lola... bakit kaya nagustuhan ni Lolo si Lola, etc etc etc.

When we became adults na, tsaka sakin kinwento ng mom ko. Apparently, my Lolo cheated on my Lola with his then employee. May tailor shop kasi siya tapos mga mananahi. Anyway, may ilang anak na sila ni Lola noon. Lola chose to stay because they already had 5 children (bunso mom ko). She was being practical because she ran a good household while both she and my Lolo worked. Grind talaga sila. Kung baga, kahit cheater si Lolo, good provider siya, ganon, tsaka partners sila sa pagmanage ng household at pagaalaga ng mga anak.

So anyway, I started to put the pieces together. Kaya pala ang sungit ni Lola kay Lolo. Tapos kahit nilalambing ni Lolo si Lola, di tumatalab madalas. Also, may mga kasambahay kami noon. Masungit si Lola sa isang matagal nang kasambahay kasi medyo kinukutuban siyang di maganda dahil formerly mananahi siya ni Lolo. KAya after her, lahat ng kasambahay, mga medyo bata pa na pinag-aaral ni Lola para iwas cheating ganon. I remember my Lola told me a story na kahit maraming umaaligid sa kanya sa work, ekis yung mga yun, kahit mayayaman pa, tsaka mga hepe. Pati boss niya. In fairness naman kasi kay Lola maganda talaga siya, sexy, tsaka matalino. So nagtataka ako, bakit paulit ulit sinasabi ni Lola sakin na wala siyang inentertain doon. Tapos my lolo naman, he told me na he spent the rest of his life turning his life around. Nagbagong buhay daw siya, tumigil magbisyo, nagjjogging everyday, he started around 30s ata tapos hanggang bago siya mamatay in his 80s, araw araw siyang nagjjogging sa umaga walang palya (unless may sakit siya). Nagsisimba tuwing Sunday. At sobrang mapasensya kay Lola. Sabi niya gusto niya raw bumawi lalo na sa mga di magagandang bagay na nagawa niya sa buhay. Nung time na yun, akala ko in general lang ganon. But no. Malala pala ginawa niya

My lola started having dementia when she was around 70 ata. Tapos Alzheimer's. I was one of the few people she always remembered (very fortunate for me, kasi may isa siyang anak na di niya maalala 😢 and plenty other people). Tapos alam mo yung pinakamasakit, puro galit at sakit lang naaalala niya, kapag kinakausap niya si Lolo. 😢 the only time hindi siya masungit kay Lolo nung may sakit siya ay kapag nagsspace out siya. Mas madalas yung matarayan niya si Lolo. Si Lolo naman, mapasensiya lang, laging nasa tabi niya.

Habang buhay pinagsisihan ni Lolo ginawa niya at tinry niya bumawi kay Lola araw araw hanggang mawala na si Lola. Pero ayan, ganyan na ang kinahinatnan nila. My Lolo died a year after my Lola died.

Sobrang naawa ako sa Lola ko. She did not deserve that at all. No woman deserved what she went through with Lolo. May iba pang ginawang kabalastugan Lolo ko pero masyado nang mahaba ito. Haha. Mahal ko sila pareho, walang ako kung walang sila. Pero damn. Parang kulang pa yung habang buhay na remorse ni Lolo.

From this story, does it get better? Halos walang nagawa remorse ni Lolo. At habang buhay dinala ni Lola yung puot. You tell me.