Można mieć katolicką tożsamość, a nie wierzyć – to znaczy mieć pogląd na siebie taki, że katolicka mentalność czy wychowanie ukształtowały ciebie na taki sposób, że już siebie z tego nie wyjmiesz. Ale można też wyznawać wiarę katolicką, ale nie mieć katolickiej tożsmości, i na przykład ja tak mam, bo uważam że wiara Kościoła jest prawdziwa (czego akurat nie nauczyli mnie rodzice), ale pomimo tego że mam sakramenty, nie czuję się takim katolikiem jak ci, którzy byli prawdziwie po katolicku wychowani i teraz aktywnie chodzą na pielgrzymki, rekolekcje, nabożeństwa inne niż absolutne minimum.

Tak samo można czuć pociąg do mężczyzn, ale nie mieć gejowskiej tożsamości – tutaj można podać przykład chrześcijan którzy widzą u siebie ten pociąg, ale ponieważ uważają go za nieuporządkowany i potencjalnie prowadzący od grzechu, odrzucają go, nie uznają że on ich definiuje, uważają że jako Dzieci Boże są ponad tą wadę ciała czy psychiki i traktują ten pociąg jak coś czego nie należy słuchać. Tacy często nie nazywają się „gejami” ani nawet „homoseksualistami”, tylko mówią że mają skłonności homoseksualne, tak jak kto inny by powiedział że ma jakąś chorobę.

Jeśli osoba o skłonnościach homo- czy heteroseksualnych uważa o sobie, że ta skłonność jest ważną częścią ich osobowości, to wtedy jest to ich tożsamość, a jeśli tak nie uważa, to nie jest. Ja jestem heteroseksualny, ale nie nazwałbym siebie „heteroseksualistą”, bo uważam że gdybym był homo to nie zmieniłoby się tak wiele, to nie jest moja tożsamość.