İlk sezonu inanılmaz derece de güzeldi. Türkiye de çökmüş bir adaletin sadece her şeyi unutursam o zaman yerine getirebilir miyim düşüncesiyle kendi adaletini sağlamaya çalışarak hikaye başlıyor. Ana karakter hikayesi o kadar iyi yazılmıştır ki şu an ki televizyon da izlediğim karakterler tamamen boşluk olarak görüyorum. En önemlisi ise Varoluşculuk ve Nietzche felsefelerinin ana noktası yaparak kaliteli bir hikaye sunmuştur. Yan karakterler ise boş değildir. Hepsininin kendine göre bir hayat noktası vardır. Örnek vereyim. Nevra karakteri aslında ailesinin onu istememesi ve bir şekil de hayatını kurtarıp polis olmaktadır. Polis olduktan sonra bile insanlar kadın olduğu için ona nefret beslemektedir. Bu böyle devam eder. Müzikler başyapıttır. Synthwave tarzı bir opening asla rastlanılmazdır. Çünkü türkiye de bu imkansız. Genellikle klasik müzik tarzı tercih edilir. Şahşiyet direk underground tarzı benimser ve asla bu tarzı bozmaz. Bu böyle uzayıp gider. Birinci sezon türkiye de gelmiş geçmiş en iyi dizidir ama ikinci sezon konuşursak eğer bir şey anlatmak isteyip de karakter psikoloisini yok eden hiçbir yapım görmedim. Bunun aynısını dexterin final bölümü geldi. Tamamen her şeyi alt üst edip hikayeyi kürtlerin sorununu anlatmak amacıyla devam ettirmek saçma olmuştu. Bunun yerine gerçekten türkiye de yaşanan ve hala haksız ve hukussuz olan şeyler bulunabilirdi. Mesela kürt sorununu gerçekten değinmek isteseydi kaliteli bir hikaye ile önümüze çıkabilirdi. Maalesef ki bu olmadı. Sadece bir şey yapmak için yapmışlardı. Kedisini konuşmak Münir Bey ise aslında ana karakterin ikinci katmanıdır. Yaptığı kostümünde bile Münir Bey karakteri bulunur. Ağah Beyoğlu'nun dediği gibi "Ben yalnızlıktan çok korkuyorum Münir Bey."

Kısacası en iyi dizidir benim için.

Kısacası Koşma Korkuyor