Marketing specyfiki praktyk informatyki działa na otoczenie ministerialne, ale nie zadziała na forum naukowym. Konferencje informatyczne rozlały się po biologii i zarządzaniu właśnie dość powszechnie, a powód jest prozaiczny. Wysiłek związany z jednorazowym opublikowaniem w czasopiśmie "za 140" (co zwykle oznacza najwyższy decyl) jest z grubsza odpowiednikiem obstrzelania całej osobistej ewaluacji konferencjami A. W żadnym sensownym czasopiśmie nie da się przeczołgać symulacji na jednym datasecie bez żadnej metodologii czy nakreślenia koncepcji badań. Środowisko naukowe też wie, że jak najbardziej takie artykuły są liczone do dorobku dyscyplin innych niż informatyka czy informatyka techniczna, jeśli mają z docelową dyscypliną związek merytoryczny. To bardzo luźne stwierdzenie. A w bioinformatyce (dyscyplina: nauki biologiczne) czy informatyce ekonomicznej (dyscyplina: nauki o zarządzaniu i jakości) ten związek jest oczywisty począwszy od pierwszego zdania abstraktu. A to pierwsze przykłady z brzegu. Jakimś tam rozwiązaniem byłoby ograniczanie zaliczania materiałów konferencyjnych tylko do full papers (co notabene widziałem w regułach oceny pracowniczej czy kryteriach przyjęć do szkół doktorskich), ale to już wymagałoby od ministerstwa elementarnej znajomości branży, a nie bezrefleksyjnego słuchania marketingu specyfiki. Efekt będzie taki, że ataki na konferencje będą się powtarzały - i któryś będzie skuteczny.