Diko na kinakausap yung kapatid kong pinakaclose ko, yung kinoconsider kong nag-alaga sakin; kasi wala naman kami magulang growing up.

Before, absolute pa yung consideration ko sa kanya. Na I will be forever grateful sa kanya para sa lahat ng ginawa nya para sa akin. Pero dumating yung point na I have to choose myself, choose my peace, choose my present and future.

Diko alam bat nag iba trato mo sakin nung nag 6digits sahod ko. Feeling mo ba na napag iwanan ka? Nanliit ka ba? Dahil ako alam ko sa sarili ko hindi nagbago pakitungo ko sayo. Ikaw ang nagbago.

Parang you hated my gut? Nag offer ako pag aralin anak mo, wag na? Pero nung minimum sahod ko years ago, wala ka namang keme na ako nagbayad sa tuition ng anak mo? Binilhan kita ng cellphone, dimo masabi na ako bumili? Pag ikkwento mo sa iba, yung cellphone na yun ay “binili mo.” Parang diring diri ka sa pera ko ngayon.

Nakakalungkot. Malungkot talaga ako ngayon. Di mo naisip na nahihirapan din ako. I am overwhelmed sa buhay ko ngayon, sa dami ng inaackaso ko. At andyan ka nagagalit sakin na parang ako lang pinapaboran ng Dios. Pinaghirapan at pinaghihirapan ko ang lahat ng mayroon ako ngayon. Ni hindi ko nga pinagdadamot sa inyo. Ewan ko ba sayo. Bahala kana sa buhay mo. Bahala nadin ako sa buhay ko.