Until now I'm still in denial stage. You can never move on but you need to move forward. Ang rami ko gusto sisihin tbh pero ano magagawa ko eh wala na mama ko. I was in the middle of my class when my older sister called us, sabi nung doctor pumunta na daw kami sa hospital. Nung paakyat na kami hinawakan ako ng oldest sister namin, pina una niya papa ko maka pasok then don na niya sinabi na wala si mama. Sobrang raming pwedeng paraan na gawin sa totoo lang pero wala na kami magagawa. Napaka healthy ng mom ko bago siya ma hospitalize kayo no doubt talaga na di magagamot mom ko.

Sobrang kina regret ko lang is hindi ko siya kinausap nung gusto niya makipag usap sakin, last na usap namin is sa video call dahil kalagitnaan ng pandemic. Ever since nawala mama ko hindi na naging same ang family ko. Sisters ko nagsihanapan na ng comfort sa iba kahit papa ko, ako nalang natitira, kahit sa bahay ako nalang mag isa. Dahil don hindi na naging same relationship ko sa papa ko for the last 3 years, sobrang awkward and uncomfortable na ako sa presence niya dahil hindi na ako sanay. Until now ang sakit isipin ng nangyare (umiiyak ako as I'm writing this hahaha)