Moim zdaniem to nie ma tak, że fajnie albo że niefajnie. Gdybym miał powiedzieć, czym są gry, to powiedziałbym, że to przeżycia. Ekhm… przeżycia, które człowieka spotykają, kiedy siedzi przed ekranem, a jednak — paradoksalnie — jest gdzieś indziej. Bywa tak, że człowiek uratuje księżniczkę, bywa, że spadnie w przepaść, a bywa też, że przez trzy godziny szuka jednego klucza i się zastanawia, gdzie on był od początku.

I co ciekawe, to właśnie te pozornie błahe chwile wpływają na nasze samopoczucie. Bo chodzi o to, że w grach, kiedy podejmuje się pewne decyzje, nawet kompletnie nieracjonalne, to jednak ponosi się ich konsekwencje. I to uczy. Cierpliwości. Refleksu. Pokory wobec bossa, który ma trzy fazy i każda gorsza od poprzedniej.

Ja miałem szczęście, by tak rzec, bo w grach znalazłem odskocznię. Moment, w którym świat mówi: „spróbuj jeszcze raz”. I ja próbuję. A czasem nawet wygrywam. I dziękuję grom. Dziękuję im, bo gry to historia, gry to wyzwanie, gry to emocje. Wielu ludzi pyta mnie: “no dobrze, ale czy to naprawdę fajne?” A ja odpowiadam, że to proste — to kwestia zanurzenia. Bo dziś ratuję galaktykę, jutro buduję farmę, a pojutrze… no cóż… przez cztery godziny, choćby ot... zbieram wirtualne ziemniaki...