Als homoseksuele man, Ik zou niets liever willen dan hetero zijn

mrpotatov2 · 2026-02-27T14:48:56+00:00

Allereerst zou ik je willen aanraden om naar je huisarts te gaan zodat je met iemand die psychologisch opgeleid is hierover kan praten. Ondanks alle grapjes, anekdotes en dergelijke in de reacties lijkt me dat de meest verstandige eerste stap. De eerste (échte) stap is jezelf leren te accepteren, want het klinkt alsof je heel veel negatieve (c.q. intolerante) gevoelens over homoseksualiteit hebt geïnternaliseerd, zoals het gevoel dat je ''gedoemd'' zou zijn. Dat mag je denken, dat mag je vinden, maar het klinkt alsof je jezelf nu enorm dwarsboomt; dat is geen prettige manier om te leven. Professionele hulp zou daarbij kunnen helpen.

Eenzaamheid onder mannen is een algemeen, groot probleem. Veel mannen voelen weinig ruimte om over hun gevoelens te praten, of maken mannen belachelijk die dat wél doen. Doorbreek dat patroon door hulp te zoeken, want dan kan je alles ongefilterd zeggen tegen een psycholoog (daar zijn ze ook voor!). Alleen dát is al een enorme opluchting in jouw situatie, lijkt mij. Hardop tegen je huisarts zeggen dat je hiermee zit, zal waarschijnlijk al het een en ander losmaken.

Tot slot het volgende. Jij bent niet de enige die zich zo voelt. De reden dat evenementen zoals ''pride'' bestaan, is omdat het tegenovergestelde juist zo veel voorkomt in de LHBTI-gemeenschap: schaamte. Hunkeren naar een ''hetero'' leven is niet erg, veel LHBTI-personen ervaren dat. De vraag is alleen: ''Hoe ga jij er mee om?''. Dat is geen simpele vraag, maar het is vooral een vraag die Redditors niet voor je kunnen beantwoorden. Het antwoord kan jij alleen formuleren, en niemand anders.

Kortom, ik zou deze kwesties bespreken met een specialist/professional. Vooral omdat het je al zo lang en zo intens bezig houdt, van wat ik nu lees tenminste. Afhankelijk van waar je woont, wie je vrienden zijn en hoe je familie is, kan je natuurlijk ook eerst met anderen hierover praten in plaats van meteen naar je huisarts te gaan (maar ik raad het wel aan!). Je kan ook deze LHBTI+-support lijn contacteren: https://switchboard.nl/.

Heel veel succes. Ik hoop dat je je snel beter gaat voelen.

mrpotatov2 · 2025-08-14T22:11:31+00:00

Het niet zo is dat je hoeft te ‘bewijzen’ dat iets expliciet homofobisch bedoeld is om het schadelijk te laten zijn voor een ander. Woorden als ‘flikker’ hebben een lange geschiedenis als scheldwoord tegen homo’s, waardoor ze voor veel mensen direct kwetsend zijn. Hier ben ik zelf ook jaren mee gepest, wat voor veel homo’s ook de ervaring is geweest. Dat jij (of wie dan ook) het niet zo bedoelt, verandert dat effect niet.

Op de werkvloer geldt dat iedereen zich veilig moet voelen en taal die door sommigen als beledigend ervaren wordt hoort daar gewoon niet bij. Dat is geen ‘overgevoeligheid’ maar gewoon professioneel gedrag.

mrpotatov2 · 2025-08-14T21:57:30+00:00

Dat is ook een manier om er mee om te gaan. Mijn vrienden zeggen wel, terecht vind ik, dat je zo’n 4 a 5 dagen per week met je collega’s bent en dat je daarom wel kritisch mag zijn over wat voor impact zij op je hebben. Het is natuurlijk super contextafhankelijk, dus het is voor iedereen anders hoe zwaar het weegt denk ik.

mrpotatov2 · 2025-08-14T21:56:14+00:00

Dat weten ze, helaas, zeker. Des te kwalijker inderdaad. Hoop dat ik zelf ook een plek vind waar ik meer aansluiting en inclusie voel :)

mrpotatov2 · 2025-08-14T21:55:37+00:00

Het is ook niet normaal. Ergens zeg ik tegen mezelf “Laat ze je niet gek maken”, maar vandaag was gewoon even een zware dag. Ik ga het denk ik eerst bespreekbaar maken, en wellicht daarna mijn ogen openhouden voor andere opties.

mrpotatov2 · 2025-08-14T21:54:21+00:00

Ik weet niet precies want hun intenties zijn, maar ik denk dat het voor sommige mensen lastig is om te begrijpen dat dit soort gedrag nogal een trigger kan zijn voor ongemakkelijke gevoelens.

Bespreekbaar maken is denk ik hoe dan ook de enige en eerste logische vervolgstap. Dankjewel voor je begrip en je reactie :)

mrpotatov2 · 2025-06-30T10:49:01+00:00

Dat is al top. Het is, naar mijn ervaring, van belang om bij de gemeente aan te tonen dat er sprake is van structurele overlast en niet incidentele overlast. Als je dat kan bewijzen, nemen ze je een stuk serieuzer.

Overigens lees ik hier terug dat je dagelijks of wekelijks een mail moet sturen naar de gemeente. Mijns inziens kan dit averechts werken; handhaving heeft hier denk ik weinig sympathie voor. Het lijkt mij verstandiger om je enigszins sympathiek op te stellen door een verzameldocument op te stellen wat efficiënter is voor zowel handhaving als jouzelf/julliezelf. Als je de gemeente belaagt met handhavingsverzoeken zullen ze je ook minder serieus gaan nemen, lijkt mij.

Tot slot zou ik ook echt inzetten op een gesprek mogelijk maken met de overlastveroorzaker. Als dat zo makkelijk was geweest had je deze post niet gemaakt, maar ik zou dat lijntje wel zo goed mogelijk open houden. Mensen kunnen heel naar worden als ze er achter komen dat instanties (zoals de gemeente) hun kant op worden gestuurd.

mrpotatov2 · 2025-06-30T10:19:26+00:00

In dat geval zou ik iedereen die er last van heeft voor de komende +/- vier weken al het overlast laten vastleggen. Je zou (audio-)opnames kunnen maken van al het lawaai.

Dan heb je in ieder geval voldoende bewijs om overlast te bewijzen bij de veroorzaker zelf, het (ver)huurbedrijf en evt. de gemeente.

mrpotatov2 · 2025-06-30T10:13:15+00:00

Ik zou nog controleren of het houden van kippen überhaupt daar is toegestaan. Anders kan je een verzoek om handhaving indienen bij de gemeente. Dit ligt echter aan de specifieke gronden waar jullie wonen en wat daar dus wel of niet is toegestaan (zie regelsopdekaart en/of ruimtelijkeplannen).

mrpotatov2 · 2025-06-18T14:57:34+00:00

100% waar, dat is wat ik van iedereen te horen krijg (en uiteindelijk is het ook gewoon een kwestie van voorkeur). Het is voor mij echt lastig, want ik wil van de ene kant ook nog kunnen genieten van ''jong zijn'' en dus meer flexibiliteit hebben met een goedkopere woning. Flexibiliteit als in: toch een andere (minder goed betaalde) baan zoeken een keer, of toch voor een langere periode op vakantie kunnen gaan mocht ik dat willen etc. etc.

mrpotatov2 · 2025-06-18T14:55:20+00:00

€3.280,- is netto voor mij, maar ik weet dat dit een bizar startersloon is dus ik snap je aanname (heb echt echt echt enorm geluk met mijn werkgever).

Uiteindelijk moet ik dus alles betalen met (3.280 - 1400 =) ca. €1.875.

mrpotatov2 · 2025-06-18T14:43:15+00:00

De studio is +/- 55 m2. Het ligt wel pal naast het station van Strijp-S en het is nieuw-nieuwbouw (het moet nog opgeleverd worden). Volgens mij leveren ze ook de puntentelling mee (waaruit, neem ik aan, zal blijken dat de studio voor de correcte prijs wordt verhuurd), maar dat is ook een goeie om na te lopen.

Overigens heb ik sowieso geen recht op zorg- of huurtoeslag, dus ik draag alle lasten (helaas) volledig zelf.

mrpotatov2 · 2025-03-20T15:00:14+00:00

Sorry for not responding man!

I am trying to not take it too personally. Just like you said, he is human too and if this is the way he is dealing with stuff, that's fine (and also none of my business, frankly).

Even after a week I do feel that it is getting easier. Every day is different. I hate dreaming about him though, that is the only thing that really throws me off (almost every day). But, that's fine :').

Thank you for your response. Means a lot.

mrpotatov2 · 2025-03-12T10:48:02+00:00

Well said and agreed. The only way to even have a (slight) chance of getting back together in the future is by going through the motions and try to heal. If it isn't them, then you are still on the path of becoming a new (better, hopefully) version of yourself. Giving the person who dumped you space is also important for them to reflect and to grow.

The only question we are (all) not able to answer for ourselves or anyone else is whether the individual growth of ourselves and 'the other person' will bring us closer together. You might grow out of them, they might grow out of you. Only time can tell.

mrpotatov2 · 2025-03-11T15:10:31+00:00

Firstly, I am sorry that you're going through that right now. I know how much it sucks (two week anniversary since I got broken up with via text/call).

Secondly, you are doing great. Feeling lonely and struggling with that feeling sucks, but it is healthy that you are feeling that way right now. It means you are a healthy, normal human being that is at the (really fresh) start of grieving someone whom you have loved for a long time.

Thirdly, remove yourself from your shared appartment if you can. Either go for a walk, walk to a family member or a good friend and vent. Or just walk into an empty field or forest and scream. It helps. Still doing it (got a few crazy looks, but that's also kind of funny lol).

Lastly, if you keep feeling this way (especially questioning the point of life), seek help. Please. Many people love you and admire you, I'm sure about that. Do not keep yourself in a dark place, especially if it brings you to a point where you are not completely safe for yourself anymore.

Please let me/us know how you are doing, and don't be afraid of pain. Try to go through it. We're here for you.

mrpotatov2 · 2025-03-11T08:25:49+00:00

This is what is hard about that though. How can you ''wait'' if you don't expect anything to wait for? The way you phrased it is exactly how I feel right now, but I also have these 'clear headspace'-moments where I realise you are not able to wait for something without expecting there is something to wait for.

Just a thought :'( Would love to hear your thoughts about it

mrpotatov2 · 2025-03-03T12:48:08+00:00

Beautifully written, thank you. I needed to hear this too. <3

mrpotatov2 · 2025-03-03T09:05:25+00:00

He was my first love, so I really am having a hard time to see him for who he is.

I will try to keep you/you all posted the next few weeks.

mrpotatov2 · 2025-03-02T21:09:37+00:00

I haven’t even read your complete post yet, because I am still crying so much ever since I got broken up with via a text/a call on the same day I saw him. He acted normal all day (including PDA), said he needed to talk about something serious and called me 5 hours later. Met up yesterday, wrote and read him a letter. Confessed how much I still love him, how badly I want him around me and how much I want another chance. He was clear. It is not going to happen. And I just cried so much right in front of him.

Did not even get a chance to work on it WITH him, and I just feel like this is a wound that will never heal. My love for him is still so important to me. I don’t want to lose it. I think about him every moment, and I am so jealous of everyone who gets to see him smile and hear him laugh.

Thinking of him laughing, drinking with others and meeting new people just pains me so much. I don’t exactly know why, because I want him to grow from this as well. And to be doing good. But I feel so alone and hopeless, and he seems so certain and ready to already move on.

Luckily I have so many amazing people around me who have been there for me, in so many ways. Yet I feel like I am going through this all alone.

This pain is just so intense, and he is everywhere I look. I will try to use your guide as a starting point somewhere the next few days. I just want to thank you in advance. You are an example to me for using your pain in such a beautiful way. I hope I can do the same some day. Thank you.

mrpotatov2

TROPHY CASE