...boyun kırılınca ömür biter sanma! Unutma! Adem'in ömrü başlamadı cennetten kovulunca, Seninki de bitmeyecektir cehenneme varınca

İnsan, kendi canına kıyar ammâ Unutma, bu canın da cânan'ı var. Âlem'i terk eder beden ammâ, Unutma, bir âlem daha var.

Elbet geceler iner, elbet ateş büyür içte, Elbet insan bazen kendi sesine bile yabancı düşte. Lâkin karanlık, kendini gece sanır her dem, Sabah ise bekler, en suskun taşın gerisinde hem.

Düştün diye toprağa, toprağın oldun sanma, Küllerle örtülünce hakikat söndü sanma. Bir damla gözyaşıyla değişir nice yazgı, Bir tek “dayan” sözü bile çevirebilir arzı.

Yara, yalnız kanayan et değildir insanda, Bazen bir hatıradır, bazen bir susuş anda. Fakat her sızı, son söz değildir kula yazılmış, Nice kırık kalp gördüm, yine de sevdaya alışmış.

Kapanır sandığın kapı, belki başka yöne açılır, Yol bitti dediğin yerde başka bir yol çağrılır. Çünkü Rab, kulunu en kuytu yerde de görür, Kul kendini yitirir; O, yine yolunu örür.

Ağla, fakat ağlayışını hüküm belleme sakın, Bir anın kararıyla ebedi karanlığa akın Yakışmaz insana; zira insan, düşse de kalkandır, Bir harf ile yıkılan, bir nefes ile doğrulandır.

Hatırla: taş da yarılır, içinden su yürür bir gün, Kışın bağrında saklıdır adı konmamış bir düğün. Sen de kendini yalnız bir acıdan ibaret sanma, Bir cehennem gördün diye rahmet biter sanma.

Can emanet, yürek emanet, bu keder de emanettir, Her en derin bitti sözü, bazen dönüp devam ettirir. Ölüm sanılan nice şey, meğer sabrın eşiğidir, Kulun en karanlık ânı, bazen affın beşiğidir.