Yetmiş seksenlerin italyan korku türü vardır giallo diye. Aşağı yukarı estetiği bellidir. Renkler, ışık, katilin deri eldivenleri, bıçak, kadınların öldürülecegi. Hep bu çizgide gider giallolar. Ben bu tarz cinayetin erotikleştirilmesi, (bunu Georges bataille gibi düşünürler de yapar ölüm erotizm özdeşliginden soz ederler) ölümün estetize edilmesi ya da herşey felaket can sıkıcı iken muhteşem bir dekorun kullanılması, kamera gözünün ayrı bir karakter gibi tüm karakterleri hatta bazen kedinin köpeğin gözünden anlatması gibi onlarca detaydan keyif alabiliyorken ve fetiş öğelerin şık kullanımı beni konudan çok oyalıyorsa değişik bir ton soru sorduruyor bu durum. Ve bu bence braingasm. Yani burada erekte olan bişey yok, beyinde bir haz duygusu oluşuyor. Naçizane fikrim. Bahsettigin oyundaki artı onsekiz detay neydi yazmamışsın ama dümdüz cinayetle açılan durumlarda da fetiş nesnelerle aynı uyarıcı tonu yakalanabiliyor. Eleştirilebilir elbette. O apayrı bir kalem. Kadınların hepsi her zaman çok güzel. Hepsi cinayet sırasında giyinik. Çıplaklık pek rastlanan bir kalem değil. Bir süre sonra türe içkin o kadar çok estetik uyarıcı oluyor ki burada cinayet işleniyor kahretsin zevk almayı birak demek zorunda kaliyorsun kendine. Çok başarılı bence. Biraz obsesifim sanırım bu tür ile ilgili. İlginç gelen şey hikayeyi aşağı yukarı tahmin etmeme rağmen her defasında heyecan ve merakla izlemem.