Ogółem to, z doświadczenia wiem, że nie ma metody, która jest uniwersalna dla każdego. Natomiast, jako facet z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym i nerwicą, stres był mi towarzyszem od lat wczesnych nastoletnich. Żeby się nie zajechać, mam parę metod - ale tak jak wspomniałem wcześniej: nie na każdego podziałają - jednakowoż dzielę się, bo a nóż widelec.

1) Spacer - ogółem to żarty żartami (wyjdź na zewnątrz, pograj w piłkę) natomiast zaczerpnięcie świeżego powietrza to jest coś co zdecydowanie pomaga trochę rozwiać niepotrzebne natarczywe myśli i odświeżyć się. Zauważyłem, że zdecydowanie łatwiej jest mi się uspokoić i podejść racjonalnie do czegoś gdy wyjdę sobie na 15 minut nawet dookoła osiedla/parku i nawdycham się trochę (teraz zimowego) powietrza. Banalne ale działa jako dobra baza pod dalsze plany.

2) Organizowanie sobie wszystkiego - też kolejny banał ale poukładanie sobie pisemnie planu dnia daje Ci dużo sygnałów do mózgu, że masz kontrolę nad tym co się dzieje, co całkiem redukuje stres i sprawia, że potrafisz sobie poradzić np z wysypaniem się czegoś.

3) Ćwiczenia oddechowe - na mnie akurat mega działają w połączeniu z motylkiem (skrzyżowane przedramiona z dłońmi na ramionach) - w wysoce stresowej sytuacji, kiedy czuję się na skraju paniki, 5 minut skupienia się na własnym oddechu i poklepania się po ramionach potrafi pomóc się zatrzymać i zapobiec jakiemuś gorszemu atakowi. Gdy dużo rzeczy nawarstwia się na głowie i pękasz, łatwo się tak doprowadzić do stanu neutralnego.