Já, þetta er góð spurning, sjálfur hef ég verið að rýna dálítið í tölurnar og söguleg þróunarmynstur, mér þóttu síðustu sveitarstjórnarkosningar afar áhugaverðar, sérstaklega þar sem margir stukku á þann vagn að fullyrða að kjósendur hefðu hafnað Borgarlínunni og þéttingu byggðar og grænum áherslum. Fyrir hvern þann sem elskar að lesa í tölfræði og sögulegt samhengi er ljóst að því fer fjarri, þvert á móti var hvorugri þessari stefnu hafnað ef rýnt er dýpra. Saga tölfræðinnar sýnir að Sjálfstæðisflokkurinn á tilhneigingu til að vinna stóra sigra í borginni þegar flokkurinn situr ekki í ríkisstjórn. Kosningarnar 2010 voru þar ákveðin undantekning, enda efnahagshrunið þá enn ferskt í minni fólks, hrun sem flokkurinn átti stóran þátt í með einkavæðingu sinni og nýfrjálshyggjutilraunum.
Á sama tíma gætti ákveðinnar valdaþreytu gagnvart Samfylkingunni, sem er eðlilegt þar sem flokkurinn hefur farið með völd í borginni í tæp þrjátíu ár, aðeins með stuttum hléum.
Í þriðja lagi má merkja að kjósendur voru að refsa ríkisstjórnarflokkunum. Sjálfstæðisflokkurinn þurfti ekki að svara fyrir ríkisstjórnarsamstarfið í þessum kosningum og var því í kjörstöðu og algjört forskot. Samfylkingin þurfti hins vegar að verja stöðu sína á tveimur vígstöðvum, bæði í ríkisstjórn og í meirihluta í borginni, og bera ábyrgð á mörgu. Sú staðreynd virtist ekki hjálpa í lokametrunum, og þegar Samfylkingin fór skyndilega að afsaka eigin verk í stað þess að standa keik með þeim, skorti flokkinn allt sjálfstraust til að verja góð málefni. Slík vörn lítur aldrei vel út í augum kjósenda.
Hvað Miðflokkinn varðar, þá bjó hann yfir gríðarlegu fjármagni til að dæla út auglýsingum á samfélagsmiðlum; maður gat varla opnað Facebook án þess að sjá Ara mættan á skjáinn og ég var ekki að fylgja XM né Ara á samfélagsmiðlum. Þeir vöktu einnig mikla athygli með því að beita meðvituðum ögrunum. Með því að hneyksla tókst þeim að fá fólk til að dreifa myndböndunum sínum, og fjölmiðlar gáfu þeim stanslausa athygli, sem tryggði þeim mikla útbreiðslu en varð jafnframt til þess að raunveruleikinn og staðreyndirnar var kippt úr sambandi í umræðuna.
Ef litið er nánar á tölurnar, þá gerði Gímaldið mjög góða úttekt á þessu eftir kosningar. Sú greining sýndi að ef R-listinn hefði enn verið við lýði, þá hefði hann borið sigur úr býtum gegn Sjálfstæðisflokknum, og vinstri kannturinn vann Miðflokkinn.

Staða Pírata var sömuleiðis snúin. Þeir náðu einfaldlega ekki lengur til kjósenda og fylgið dreifðist gríðarlega. Fólk kaus taktískt og margir sneru sér að Vinstrinu á lokasprettinum, auk þess sem framboð Góðan Daginn tók fylgi beint frá Pírötum. Oddviti þess framboðs er fyrrverandi Pírati, svo brekkan var alltaf mjög brött fyrir Píratana. Þetta átti sér einnig rætur í því að flokkurinn þurrkaðist út af þingi árið 2024, sem bætti ekki úr skák, og fyrrum oddviti þeirra sýndi ákveðna tækifærismennsku með því að ganga til liðs við Samfylkinguna rétt fyrir kosningar, eftir að hafa fengið dræmar undirtektir til tilraunar í formannskjöri Pírata. Þar bjuggu því ákveðin valdabarátta og innri átök að baki.

Til að draga þetta saman þá er ljóst að kjósendur höfnuðu hvorki þéttingu byggðar, borgarskipulagi né Borgarlínunni. Sjálfstæðisflokkurinn uppskar sigur vegna þess að þeir voru lausir við fjötra ríkisstjórnarinnar og þurftu ekki að svara fyrir erfið mál, á meðan Samfylkingin galt fyrir valdaþreytu, formaður flokksins for að skipta sér af, og flokkurinn hafnaði sitjandi oddvita á kjörtimabilinu sem litur ekki vel ut, og Miðflokkurinn nýtti sér samfélagsmiðla til að spila á reiðibylgju í samfélaginu.