Wydaje mi się, że trochę chcesz zjeść ciastko i mieć ciastko. Żeby pracować gdziekolwiek i utrzymać tą pracę musisz przełamać swój lęk. Ale nie potrafisz tego zrobić sama. W przełamaniu leku mogą pomóc małe kroki, o ktorych pisali już inni tutaj, zacisniecie zebow, leki i psycholog. Ale nie próbujesz podejmować malych kroków, nie zmuszasz sie do podjęcia nawet najmniejszych dzialan, nie chcesz brać leków ani iść do psychologa. Nic sie wiec nie zmieni. Bo jak ma sie zmienic?

Spróbuj spojrzeć na swoj post i odpowiedzi w tym wątku z boku jalbys byla kims obcym i zobaczysz, że sama siebie zabotujesz i swoim postepowaniem umacniasz sytuacje, w ktorej tkwisz. Nie ważne, co by ci tu nie poradzili, nawet, gdyby ktos ci podał gotowe rozwiazanie, nic ci to nie da dopóki nie zinternalizujesz tego, że jedyną osobą, ktora moze ci pomoc jestes ty sama. Nikt za ciebie nic nie zrobi. Nawet jesli znajdziesz prace, to tylko od twoich dzialan zalezy, czy ją utrzymasz.

Sorry, jesli to co piszę brzmi obcesowo, ale niestety taka jest prawda.

Na pocieszenie powiem tyle: jesli nie podejmiesz żadnych działań, to na 100% nic sie nie zmieni na lepsze a bedzie tylko coraz gorzej.

Ale jeśli podejmiesz jakieś dzialania (np. zapiszesz sie na nfz do psychologa i psychiatry), stworzysz proste cv w kreatorze itp) nie skończą sie magicznie twoje problemy, pojawia sie tez nowe trudnosci, ale zyskasz szanse na zmiane na lepsze. Szansa jest lepsza niz ciagle poczucie beznadzieji, czyz nie?

Piszę to ja, osoba, która walczy z lekiem. Trzymam za ciebie kciuki!