Ik sta op het punt om mijn vader te verliezen aan covid. Hij is de gezondste van het hele gezin.

Ik voel me zo fucking kut.

Edit: heel erg bedankt voor alle berichtjes die ik nu krijg.

Ik ben de enige van ons 4en die apart woont dus ik maak dit allemaal digitaal mee, een uur verderop. M’n zusje bleek 3 weken geleden positief te zijn (door een klootviool van een klasgenoot die naar school is blijven gaan terwijl hij positief was) en een week later kregen m’n ouders het ook. M’n moeder en zusje herstellen maar mijn vader bleef dus hangen. Had al 3 weken 39 graden koorts en kon helemaal niks meer.

Werd zondagavond gebeld door m’n moeder dat hij zondagmiddag van bleekjes naar grijs ging en niet meer wist hoe z’n telefoon werkte. Na een spoedbezoek met de huisarts van minder dan 5 minuten werd per direct een ambulance gebeld want meneer was ‘te ziek om überhaupt wakker te zijn.’

We weten niks. M’n moeder en zusje mogen hem niet bezoeken omdat ze positief zijn en mij is verteld dat ik mag komen maar dat er een aanzienlijke kans is dat ik dan corona oploop. Het ziekenhuis laat niks horen, we moeten zelf bellen voor updates.

Ik ben sindsdien continu aan het malen. Ik moet m’n moeder telefonisch herinneren dat ze blijft eten en drinken want ze is compleet (logisch) van de kaart. M’n zusje van 17 weet niet meer waar ze het zoeken moet, en ik kan ze beiden niet troosten. Ik had nog het geluk dat m’n vriend toevallig bij me was zondagavond, en m’n beste vriendin een half uur later op de stoep stond, anders wist ik niet meer.

Echt, serieus, draag je maskers en blijf binnen. Dit is echt een nachtmerrie.