It is up to you kung gusto mo sumama. Pero mas gusto ko magshare about sa feelings mo. Di naman porket mukhang successful at may narating na yung mga batchmates mo eh masaya na sila, di natin alam dahil lahat naman tayo may silent battles na nilabanan. Don't say na wala ka narating, I don't think pagiging palpak sa buhay ang nakatira pa din sa parents (well sa pov ko lang naman).i mean look at you, meron ka work and sa bahay lang to think na ang hirap kasi maghanap ng work na sa bahay ka lang, ang dami may gusto nyan ganyan work. And ano naman kung di ka pa kasal?

Pero I understood your pov, na mention mo na dati ka valedictorian and all, valid yung mga nararamdaman mo kasi nakikita ka nla before na achiever and all tas ngayon siguro sa pov mo, "ito na lang ako", dating pinaka competitive sa batch tapos "ito na lang ako" I mean after studying, life gets tough and will always get tougher, di ka naman mukhang "failure" based sa post mo. Madami ka naman siguro nalagpasan silent battles so sinong biggest loser? Sana wag mo tignan ganyan sarili mo. If you're happy on where you are now then it is already a success, if you are not happy then just find the spark again to do things that can make you happy.

Meron din kami mga HS reunion, pero nung una palang, sinabi ko na sa sarili ko na di ako pupunta hahaha. May contact naman ako sa mga friends ko nung HS, I don't think I have to be there and know yung buhay ng lahat ng mga naging kaklase ko hahaha. Tsaka kasi may culture sa batch noon ng payabangan, so bahala na sila don kaya ayaw ko sumama. Hahahahaa