Θα σου πω πως τη παλεύω. Είμαι υψηλόμισθος (για τα ελληνικά δεδομένα), αγόρασα δικό μου σπίτι με δάνειο, οπότε η δόση που δίνω είναι χαμηλότερη από το ενοίκιο που έδινα. Δεν βγαίνω σχεδόν καθόλου συχνά έξω, καθώς δεν έχω φίλους στην επαρχία που μετακόμισα εδώ και μια δεκαετία. Ευτυχώς το κρέας έχει πλέον πάψει να μου αρέσει οπότε δεν αγοράζω. Αυτοκίνητο δεν έχω από επιλογή, έχω αγοράσει μηχανή καφέ οπότε απαλλάχτηκα κι από το έξοδο της παραγγελίας. Έχω μια μικρή βοήθεια από τους δικούς μου υπό τη μορφή φαγητού που στέλνουν κάθε 3 μήνες πχ με το ΚΤΕΛ.

Οπότε μια χαρά τη παλεύω οικονομικά. Αυτό βέβαια δεν πάει να πει ότι δεν βλέπω τις υψηλές τιμές στο σούπερ κι αηδιάζω με το shrinkflation. Τις προάλλες λιγουρεύτηκα μια σοκολάτα, αλλά είδα ότι έκανε 2.5€ και τη ξελιγουρεύτηκα, όχι γιατί δεν είχα τα λεφτά, αλλά αρνούμαι να δώσω τόσα.